ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ “ΑΓΑΠΗ”...

Φωτογραφία: Ο Ερμαφρόδιτος ήταν γιος του Ερμή και της Αφροδίτης. Ήταν εξαιρετικά όμορφος και η Νύμφη Σαλμακίς που τον συνάντησε στις όχθες μιας λίμνης της Καρίας τον ερωτεύθηκε αμέσως.

Ο Ερμαφρόδιτος απέκρουσε τις προτάσεις της και τότε εκείνη έπεισε τον Δία να συνενώσει τα σώματά τους για πάντα. Έτσι οι θεοί τους ένωσαν σ’ ένα σώμα, με ανδρόγυνη φύση.


Πολλοί είναι οι ποιητές και οι πεζογράφοι όλων των Εποχών του ΓΗΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, που ύμνησαν την κορυφαία αυτή έννοια, που λέγεται  ‘’ΑΓΑΠΗ ,,. Απ’ τα στόματα όλων των Ανθρώπων στην καθημερινή ζωή βγαίνει ο γλυκός ήχος της βαθιάς αυτής έννοιας. Το πρώτο νεανικό σκίρτημα εκφράζεται με τη λέξη αυτή. ‘’Σ’ ΑΓΑΠΩ,, λέει ο νέος σε μια νέα, που του ενέπνευσε ερωτικά συναισθήματα.

Ήδη απ’ τα αρχαία χρόνια πολλές δραματικές Παραστάσεις πλέχτηκαν γύρω απ’ την Αγάπη, και την Ερωτική έλξη, που τη συνοδεύει. Μια κορυφαία παράσταση θεωρείται και η ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή, όπου η κόρη του Οιδίποδα Αντιγόνη ερωτεύεται χωρίς αποτέλεσμα το γιο του βασιλιά των Θηβών Κρέοντα με το όνομα ΑΙΜΩΝ. Έτσι όταν εκείνη θυσιάζεται, για να ενταφιαστεί ο αδερφός της Πολυνείκης, ο Αίμων αυτοκτονώντας την ακολουθεί και στο θάνατο. Στο έργο αυτό το μεγαλείο της ΑΓΑΠΗΣ εκφράζεται με τα περίφημα λόγια της Αντιγόνης: ‘’Ού συνέχθειν αλλά συφιλείν έφυν,, δηλαδή δε γεννήθηκα για να μισώ αλλά για να ΑΓΑΠΩ.

Στα μεταγενέστερα χρόνια σημαντική ήταν και η σχέση ΡΩΜΑΙΟΥ και ΙΟΥΛΙΕΤΑΣ, που ξεπερνώντας το μίσος των οικογενειών τους, προσπάθησαν να ενώσουν τις ζωές τους. Τελικά όμως η δυνατή ΑΓΑΠΗ, που τους ένωνε τους οδήγησε στο θάνατο ξεπερνώντας την πρόσκαιρη γήινη ζωή. Στη μεσαιωνική εξάλλου εποχή ένα άλλο ζευγάρι ο ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ και η ΑΡΕΤΟΥΣΑ αγωνίζονται με τα αγνά συναισθήματα της ΑΓΑΠΗΣ τους, να γεφυρώσουν το χάσμα, που παρεμβάλλεται ανάμεσα στις οικογένειές τους, εξαιτίας των έντονων ταξικών διαφορών στις οικογένειες, όπου ανήκαν. Έτσι αν και ο κύρης της ΑΡΕΤΟΥΣΑΣ διώχνει τον ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟ στην ξενιτειά, εκείνος, υπερνικώντας τα διάφορα εμπόδια, επιστρέφει στη χώρα του και ενώνεται τελικά με τα δεσμά του γάμου με την εκλεκτή της καρδιάς του, εξυψώνοντας έτσι σε ουράνια επίπεδα την ΑΓΑΠΗ.

Αλλά το συναίσθημα της ΑΓΑΠΗΣ συναντιέται και σε διάφορες μορφές ΤΕΧΝΗΣ. Σπουδαία ονόματα λοιπόν του 5ου αιώνα θεωρούνται ο ΦΕΙΔΙΑΣ, ο ΜΥΡΩΝ και ο ΠΟΛΥΚΛΕΙΤΟΣ, που χρησιμοποιώντας το χαλκό και το μάρμαρο, ξεπέρασαν την ΑΚΑΜΨΙΑ των παλιότερων γλυπτών, αποδίνοντας στα έργα τους εκφραστικότητα, πλαστικότητα και ευκινησία.

Αυτή ακριβώς η αξιόλογη τέχνη τους πηγάζει απ’ το δέσιμο της ΑΓΑΠΗΣ των καλλιτεχνών με την αντίστοιχη ΜΟΥΣΑ. Ο κορυφαίος απ’ τους παραπάνω γλύπτης ΦΕΙΔΙΑΣ φιλοτέχνησε αθάνατα μνημεία τέχνης χάρη στη ΘΕΙΚΗ του ΕΜΠΝΕΥΣΗ, όπως ήταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα της ΑΘΗΝΑΣ στον ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ και η χάλκινη Λημνία ΑΘΗΝΑ.

Θεϊκή έμπνευση επίσης παρατηρήθηκε κατά τον επόμενο αιώνα (4ος  π.Χ αι.) και στον ονομαστό γλύπτη ΠΡΑΞΙΤΕΛΗ, που φιλοτέχνησε το άγαλμα του ΕΡΜΗ και την περίφημη ΚΝΙΔΙΑ ΑΦΡΟΔΙΤΗ.

Ο τρόπος τώρα που διαπιστώνουμε την ύπαρξη της ΑΓΑΠΗΣ στον σύγχρονο άνθρωπο, σύμφωνα με σχετικό κείμενο από Αποστολική Επιστολή ‘’ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ,, είναι ο εξής:

α) Η πραγματική ΑΓΑΠΗ δεν είναι μόνο λόγια, αλλά εκδηλώνεται έμπρακτα μέσα δηλαδή από πράξεις ευεργεσίας προς τους αδύναμους συμπολίτες μας.

β) Κάθε ανθρώπινη προσπάθεια για ρητορική επίδειξη λόγων, που δεν συσχετίζεται με κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα για ανακούφιση κοινωνικών ή ατομικών προβλημάτων δεν έχει σχέση με την πραγματική ΑΓΑΠΗ.

γ) Εκείνος που ΑΓΑΠΑ έχει μακροθυμία δηλαδή υπομονή και καλοσύνη απέναντι στους συνανθρώπους του.

δ) Η ζήλια, ο φθόνος η αλαζονεία και γενικά ο εγωισμός δεν μπορούν να συνυπάρξουν με την αληθινή ΑΓΑΠΗ.

ε) Η ύπαρξη της ΑΓΑΠΗΣ είναι αιώνια, γιατί πηγάζει από βαθιά συναισθήματα. Έτσι όταν στο γήινο κόσμο όλα θα χαθούν, όπως είναι οι γλώσσες και οι προφητείες καθώς και οι διάφορες γνώσεις των ανθρώπων, τότε μόνο η ΑΓΑΠΗ παραμένει δυνατή και λάμπει μέσα στους αιώνες.

Στ) Στην πρόσκαιρη και μεταβλητή ζωή που ζούμε τα βλέπουμε όλα θολά, σαν μέσα από καθρέφτη μετάλλου. Όταν όμως τα ΥΛΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ παρέλθουν τότε θα έχουμε ολική αντίληψη της πραγματικότητας.

ζ) Η απόκτηση του συναισθήματος της ΑΓΑΠΗΣ πετυχαίνεται με την καλλιέργεια των πνευματικών μας χαρισμάτων καθώς και τη ΘΕΙΑ ΧΑΡΗ, που προέρχεται από θεϊκές ουράνιες δυνάμεις.

Απ’ όλα τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι το νόημα της πραγματικής ΑΓΑΠΗΣ είναι κάτι βαθύτερο και συσχετίζεται επομένως με την ΕΝΟΡΑΣΗ, δηλαδή την εσωτερικότητα του ανθρώπου, που έχει κατορθώσει ν’ απομακρυνθεί απ’ την ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ της υλικής γήινης πραγματικότητας.

Κατερίνα Χορμόβα,

Φιλόλογος - Δημοσιογράφος