Αιχμάλωτη ονείρου

Γράφει η Γιώτα Τριανταφύλλου




Για ποια μοναξιά να μιλήσω;
Ήταν πάντα παρούσα.
Πώς να αποχωριστώ
αυτό που πάντα κατοικούσε μέσα μου;
Σαν σπίτι παλιό, στο βουνό,
με κλειδωμένες τις πόρτες,
φωνάζει η σιωπή αδέξια και μόνη.
Ρυτιδιασμένο το χέρι της ενοχής,
υπομονετικά ροκανίζει
την εικόνα παλιάς ιστορίας.
Στο βουνό, ανάμεσα στα δέντρα
και στα ψιθυρίσματα του χρόνου,
σήκωσα σημαία,
την ύψωσα πάνω από τις κορφές.
Στο κλειστό σπίτι,
τα μικρά μας παπούτσια στην πόρτα,
να καρτερούν μυρωδιές
απ’ την αγάπη που θα ’ρθει.
Και το ρυτιδιασμένο χέρι της ενοχής
να κρατά την ψυχή,
στου ονείρου την πίστη.
Μα η ψυχή ανοίγει γρίλιες,
κοιτάζει τα πατήματα στα χιόνια.
Έξω απ’ το σπίτι,
πάνω στο βουνό,
δίπλα στα δέντρα.
Τα πατήματα μιας φλόγας
που δε θέλει να σβήσει.