ΑΝΟΙΧΤΗ ΒΕΝΤΑΛΙΑ

Γράφει
 η Γιώτα Τριανταφύλλου 



ΑΝΟΙΧΤΗ  ΒΕΝΤΑΛΙΑ

Άπλωσα τα χέρια
σα χορδή καλοζυγισμένου βιολιού.

Πάτησα γερά στην ανισορροπία,
με το ένα χέρι στην απόγνωση
και το άλλο στη ζωή.

Τυραννισμένη απ’ το δικό μου τέντωμα,
δεν ήξερα αν θέλω να ζήσω.

Μέτρησα στη ζυγαριά τις αδύναμες ψυχές.

Υπακοή.

Σε κάθε κίνηση άνοιγε η πληγή τους.
Απαίτησε το μυαλό να συνεχίσω.

Ανεξερεύνητοι δρόμοι περίμεναν,
σκορπισμένοι σε αλάνες.
Στάθηκα όρθια, με τα πόδια γυμνά,
και γύρω μου φίδια.
Πρώτα το κεφάλι και μετά το σώμα
κρύβονταν στις στοιβαγμένες πέτρες.
Ίσα που προλάβαινα να πεθάνω
πριν ο ίδιος ο θάνατος με καλέσει κοντά του.

Τα χέρια μου, ανοιχτή βεντάλια.
Κι εγώ, ζητιάνος και εμπρηστής.
Άνοιξα τα χέρια μου στο ταξίδι.
Αγάπη και φθορά,
δίδυμα που ξέχασαν να ζήσουν.

Μια άλλη ζωή, πιο διψασμένη, ίσως πιο θαρραλέα,
μπορέσει ν’ ανθίσει στις αλάνες με τα φίδια,
στις στοιβαγμένες πέτρες,
στον διασυρμό της φυγής.