ΑΘΕΑΤΟΣ ΕΝΟΧΟΣ

Γράφει η 
Γιώτα Τριανταφύλλου 

ΑΘΕΑΤΟΣ ΕΝΟΧΟΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα κακό σκιάχτρο,
Διαφορετικό απ’ τ’ άλλα, μπήκε σ’ έναν όμορφο
Κήπο, παριστάνοντας το φύλακα.
Μ’ άπλωσε τα χέρια του, φοβιστικά, πάνω απ’ τους
Κορμούς και λίγο λίγο τους στέρησε το φως.

Ξεγέλασε το νερό, κι εκείνο άλλαξε δρόμο.
Έγινε φίλος με τ’ αρπακτικά και έδιωξε τα πουλιά.
Άπληστα και μοχθηρά έκανε τον κήπο δικό του.

Τα βλαστάρια που είχαν πια μεγαλώσει,
Ακολούθησαν τα πουλιά!
Οι ρίζες όμως....
Μαράθηκαν!

Το φθονερό σκιάχτρο, έσπειρε λύπες, ικανές
Να μοιράσουν πόνο!
Κι οι ρίζες πληγωμένες, έσκυψαν το κεφάλι,
Προσευχήθηκαν στο Θεό,
Ντροπιασμένες που δεν πάλεψαν, έκλαψαν για την αδικία.

Φτωχά τα λόγια για τόσο παράπονο!
Άπληστο και φθονερό το λαβωμένο σκιάχτρο
Καρπώθηκε τη νίκη του!

Καρτερικά οι ρίζες, ποτίστηκαν με τα δάκρυά τους,
Περιμένοντας τον άνεμο να το διώξει μακριά.
Μαζί και τις λύπες που έσπειρε!