Δίστομο 1944 - Ποτέ ξανά. Για κανέναν λαό

Γράφει η Βασιλική Λάζου

Η μνήμη του Διστόμου δεν είναι μια τυπική επέτειος. Είναι μια κραυγή απέναντι στη βαρβαρότητα. Είναι η υπενθύμιση του τι συμβαίνει όταν ο φασισμός, ο μιλιταρισμός και η λογική της «συλλογικής ευθύνης» μετατρέπουν αμάχους σε στόχους.
Στο Δίστομο, οι ναζί δεν αναζήτησαν ενόχους. Εκτέλεσαν παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους. Έκαψαν σπίτια, αφάνισαν οικογένειες και άφησαν πίσω τους έναν τόπο πνιγμένο στο αίμα. Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού: η περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, η βία ως μέσο επιβολής και η εξόντωση αμάχων στο όνομα στρατιωτικών σκοπιμοτήτων.
Γι’ αυτό και το Δίστομο δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Μας καλεί να μην μένουμε σιωπηλοί μπροστά σε κανένα έγκλημα κατά αμάχων, όπου κι αν συμβαίνει. Οι εικόνες από τη Γάζα, με χιλιάδες νεκρούς αμάχους, παιδιά θαμμένα στα ερείπια και ολόκληρες γειτονιές κατεστραμμένες, ξυπνούν μνήμες που η ανθρωπότητα ορκίστηκε πως δεν θα ξαναζήσει.
Η ιστορική μνήμη έχει αξία μόνο όταν γίνεται στάση ζωής. Όταν μας οδηγεί να στεκόμαστε απέναντι στον φασισμό, τον ρατσισμό, την κατοχή και τη συλλογική τιμωρία των λαών, χωρίς δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Σήμερα τιμούμε τα θύματα του Διστόμου όχι μόνο με λόγια, αλλά με την απαίτηση να προστατεύεται η ανθρώπινη ζωή παντού. Γιατί η σιωπή απέναντι στην αδικία δεν δικαιώνει τους νεκρούς. Η μνήμη τους μας καλεί να υψώνουμε τη φωνή μας.