ΕΥΔΑΠ και ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ

Γράφει ο Στέλιος Ζαχαρόπουλος - Τοπογράφος Μηχανικός

Η νομοθεσία της χώρας δε μπορεί και δε γίνεται να λειτουργεί μόνο εμβαλωματικά για την ευκαιριακή αντιμετώπιση των προβλημάτων. 
Πρέπει παράλληλα να δίνει προοπτικές και λύσεις με βιώσιμο μέλλον. Ο λόγος για το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο με τις νέες πρόσθετες αρμοδιότητες της ΕΥΔΑΠ που σε ότι αφορά την Περιφέρεια Στερεάς έρχονται τα «πάνω κάτω». 
Είναι γνωστές οι αυξανόμενες ανάγκες της Αττικής και τα «φαραωνικά» έργα υδροδότησης που τις ικανοποιούν. Στα πλαίσια αυτά σήμερα κρίνεται απαραίτητο να «προστεθούν» στις αρμοδιότητες της ΕΥΔΑΠ και όσες αφορούν τις ανάγκες ύδρευσης και αποχέτευσης των γεωγραφικών ενοτήτων της Εύβοιας, Βοιωτίας και Φωκίδας. Που σημαίνει βέβαια ότι τα αντίστοιχα θέματα κοινής ωφέλειας και κυρίως της υδροδότησης στη μεγαλύτερη έκταση της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας θα τα διαχειρίζεται στο μέλλον ο όποιος οργανισμός ύδρευσης της Αθήνας ή γενικότερα της Αττικής. 
Επιλογή που παραγνωρίζει ευθέως τα διοικητικά μας όρια και προφανώς δε μπορεί να έχει κάποια σχέση με την άσκηση χρηστής διοίκησης. Προοπτική εναρμονισμένη στην κατεύθυνση του «υδροκεφαλισμού» της χώρας κυριολεκτικά και μεταφορικά. 
Πρόκειται για κατάσταση  ιδιαίτερα υποτιμητική σε ότι αφορά την αυτοδιοίκηση και τους οργανισμούς που στην Περιφέρεια της Στερεάς Ελλάδας με τη λειτουργία τους μας εκπροσωπούν.  
Η μοναδική ίσως υποχρέωση που θα έπρεπε πριν από χρόνια να είχε αναληφθεί από την ΕΥΔΑΠ είναι η υδροδότηση των περιοχών στις οποίες διαπιστώθηκε η ύπαρξη ρύπανσης («εξασθενές χρώμιο» ήταν κάποτε ο «δόκιμος» όρος) των υπογείων υδάτων τους. Δηλαδή στις περιοχές των με «άναρχο» τρόπο αναπτυσσόμενων και εθνικής κλίμακας βιοτεχνικών και βιομηχανικών δραστηριοτήτων στις Περιφερειακές Ενότητες της Βοιωτίας (Οινοφύτων - Σχηματαρίου) και Εύβοιας. 
Κάθε άλλη επιλογή δε μπορεί παρά να επισφραγίζει τις γενικότερες πολιτικές αντιλήψεις που «φροντίζουν» για την ύπαρξη της σημερινής στρεβλής και όχι μόνο, «ανάπτυξης» της χώρας. 
Με τις περιφερειακές μας ενότητες αποδυναμωμένες σε κάθε επίπεδο, διοικητικά και πληθυσμιακά. Και με τους μισούς περίπου κατοίκους μας (συν τους όποιους νόμιμους ή όχι «μετανάστες») να ζουν και να εργάζονται στο κορεσμένο πολεοδομικό συγκρότημα της Αττικής.