ΓΟΡΓΟΝΕΣ

Γράφει η 
Γιώτα Τριανταφύλλου 

ΓΟΡΓΟΝΕΣ

Ζωγράφισα μια πόρτα 
στον τοίχο της φυλακής μου.
Ίδια με τα κάγκελα που με φυλάκισαν.

Ψηλή, ίσα με το μπόι μου
και ευρύχωρη σαν την υπομονή μου.

Δεσμοφύλακα κράτησα τη λογική,
συγκρατούμενη την καρδιά.
Κι έμεινα χρόνια κοντά τους
να εκτίσω την ποινή μου.
Ισόβια…
να ζωγραφίζω τη φυλακή μου.

Κι ήρθε η στιγμή που το μετάνιωσα.
Ετοιμοπόλεμη
με γομολάστιχα στα χέρια.
ξεκίνησα απ’ το νταβάνι
να μπει φως.
Έναν - έναν έσβησα τους τοίχους
κι άφησα τα αδέσποτα να με κυκλώσουν.

Κράτησα μόνο την πόρτα
να πιστέψω πως δραπετεύω.

Με τα μολύβια στα χέρια
έφτιαξα μονοπάτι
και δίπλα του έσπειρα θάλασσες, 
να ταξιδέψω.
Έφτιαξα καινούργιο πλεούμενο
ν’ αντέχει τις φουρτούνες
κι ανοίχτηκα στο πέλαγος, 
να μάθω να ζω.
Βούτηξα στα παγωμένα νερά, 
συντροφιά με γοργόνες.

Γυναίκα κι εγώ στον δικό μου βυθό,
ζωγραφίζω μονοπάτια, στον γνώριμο ωκεανό.