Η έννοια του χρόνου

Γράφει ο Σόκολος Νίκος

Τι είναι λοιπόν ο χρόνος, και πως κάθε στιγμή χωρίζουμε τα γεγονότα, μέσα από την σχετικότητα, μέσα από τις στιγμές που πέρασαν,  μέσα από τις δομές του, και μέσα από τις προσδοκίες που έχουμε για το νέο έτος, ειδικά όταν η ζωή συνεχίζεται και παρουσιάζεται ως το φαινόμενο της αναγέννησης.
Κάθε πέρσι και καλύτερα, παρά το γεγονός ότι ο αγώνας μας είναι συνεχής και συστηματικός για την επιβίωση, για όλα εκείνα που μας απογοητεύουν και διαψεύδουν τις ελπίδες και τις  προσδοκίες μας,  για όσα περίμενε κανείς και δεν πραγματοποιήθηκαν, για όσα σχέδια και στόχους αναβλήθηκαν, λόγω απρόβλεπτων καταστάσεων, η αλλαγή στάσης , πορείας, τακτικής και κατευθύνσεων.
Αν και κάθε χρονιά, περιμένουμε την αλλαγή του χρόνου, για να ευχηθούμε γεμάτο, αγάπη, χαρά  και ευτυχία, υπάρχει  και η κατάργηση του χρόνου, μέσα στην θεία λειτουργία, ως υπέρβαση του χρόνου και ως  κατάργηση των χρονικών περιορισμών.
Καθώς ο χρόνος αποτελεί μια ροή, ένα φόντο πάνω στον οποίο πραγματοποιούνται όλες οι κινήσεις και  διάφορες μεταβολές, που φέρνουν την αβεβαιότητα, στα διάφορα γεγονότα της ανθρώπινης ζωής, αλλά και της ιστορίας, η μετοχή στην θεία ευχαριστία, είναι κοινωνία με τον Χριστό, και συνεπώς μετοχή στην αιώνια ζωή, δηλαδή στην βασιλεία του Θεού, η οποία αποτελεί υπέρβαση του χρόνου, και κατάργηση των χρονικών περιορισμών.
'Αλλωστε ο παρόν αιώνας, ρυθμίζεται με το κτιστό γήινο χρόνο, και κυλίεται σύμφωνα με τους νόμους του,  μια και έχει προκαθορισμένα όρια, αρχή και τέλος, έσχατα, μετάβαση σε καινούργια αναγεννημένη πράξη, ενώ το θέμα των χρονικών ιδιοτήτων  του Θείου, δεν μπορεί να συσχετιστεί με το γήινο περιορισμένο χρόνο, παρά μόνο με την αιωνιότητα, η οποία υπερβαίνει την έννοια της χρονικότητας, και αναπτύσσεται στο ζήτημα της αχρονίας του Θεού.
Ο Θεός είναι έξω από το χρόνο και υπεράνω του χρόνου, κύριος και εξουσιαστής του χρόνου, άχρονος, δεν έχει αρχή και τέλος.
Και για αυτό η κατάργηση του χρόνου, μέσα στην Εκκλησία, έχει ως θεμέλιο λίθο, όλη την ζωή του Χριστού, την αιωνιότητα του, η οποία ξεπερνά την πεπερασμένη ανθρώπινη εμπειρία του χρόνου, αλλά και την φθαρτή ανθρώπινη ύπαρξη.
Ο χρόνος τελικά καταργείται, μέσα από άλλες διαστάσεις και ας επιμένουμε εμείς στις τυπικές ευχές, και σε ένα νέο χρόνο που θα είναι καλύτερος η χειρότερος σε αυτά που μας φέρνει ο νέος και μας τα παίρνει ο παλιός.