Να γιατί δεν τους εμπιστεύονται οι νέοι !

Ήρθε η ώρα να θυμηθούμε και πάλι τον “Άμλετ” του Σαίξπηρ και να αναφωνήσουμε για μια ακόμη φορά ότι “Κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας”. Η υπόθεση Παναγόπουλου για την κακοδιαχείρηση των κοινοτικών κονδυλίων ήρθε να προστεθεί ως κρίκος στην μακρά αλυσίδα σκανδάλων που πλήττουν το κύρος και την ηθική ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος, αμαυρώνοντας ακόμη περισσότερο την εικόνα που έχουν οι φορολογούμενοι Έλληνες πολίτες για την πολιτική εξουσία και τον συνδικαλισμό. Και μάλιστα είναι τέτοια η απαξιωτική εικόνα που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία για το πολιτικό και συνδικαλιστικό σύστημα της χώρας που κάθε φορά που ακούμε δηλώσεις ότι θα χυθεί άπλετο φως και το μαχαίρι θα μπει στο κόκαλο, αυτό που περιμένουμε είναι πότε θα ξεσπάσει το επόμενο σκάνδαλο. Ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει η δυσώδης υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις αμαρτωλές αγροτικές επιδοτήσεις και τα εικονικά βοσκοτόπια, και ένα νέο σκάνδαλο έρχεται να ταράξει την επικαιρότητα και αφορά τις επιδοτήσεις και τις “αρπαχτές” κοινοτικών κονδυλίων που γινόταν στο όνομα των προγραμμάτων κατάρτισης εργαζομένων και ανέργων. Οι εισαγγελικές αρχές ερευνούν υπόθεση νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες με κατηγορούμενο τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο και πέντε ακόμα φυσικά πρόσωπα που φέρονται να εμπλέκονται στην υπόθεση που αφορούσε αναθέσεις προγραμμάτων κατάρτισης ανέργων σε διάφορους κοινωνικούς εταίρους την περίοδο 2020-2025, πολλές από τις οποίες κρίθηκαν μη επιλέξιμες σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η πρώτη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ ήταν να αναστείλει την ιδιότητα του κομματικού μέλους από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ.
Η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης ήταν να πει ότι η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στη ΓΣΕΕ και στον τρόπο που διαχειρίστηκε τα κονδύλια ο πράσινος συνδικαλιστής. Είναι πολλάκις διατυπωμένη από αυτή εδώ τη στήλη η αποψή μας, πως σε ζητήματα διαφθοράς και διασπάθισης δημοσίου και ευρωπαϊκού χρήματος δεν υπάρχουν κόμματα και χρώματα και όσοι επιχείρησαν στο παρελθόν να ταυτίσουν τη διαφθορά με ένα συγκεκριμένο κόμμα η παράταξη, γρήγορα βρέθηκαν να απολογούνται για τα ατοπήματα δικών τους στελεχών.
Το ίδιο λάθος κάνει σήμερα η Νέα Δημοκρατία προβάλλοντας ως δικαιολογία το εντελώς ανυπόστατο επιχείρημα ότι πρόκειται για σκάνδαλο που αφορά το αντίπαλο κόμμα και εν προκειμένω το ΠΑΣΟΚ.
Το αν είναι ένοχος ή όχι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ για όσα του προσάπτουν θα το κρίνει η ελληνική δικαιοσύνη. Το τεκμήριο της αθωότητας είναι σεβαστό για όλους. Πέρα όμως από τις ποινικές ευθύνες τις οποίες αποκλειστικά αρμόδια να τις αποδώσει είναι η ελληνική δικαιοσύνη, υπάρχουν μεγάλες πολιτικές ευθύνες και αυτές αφορούν την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τους αρμόδιους υπουργούς της. Διότι δικαιούται να ρωτήσει ο κάθε πολίτης τι σόι επιτελικό κράτος είναι αυτό που μοιράζει δημόσιο και ευρωπαϊκό χρήμα δεξιά και αριστερά χωρίς να ελέγχει που πάνε τα χρήματα, αν αξιοποιούνται σωστά και αν συμβάλλουν στην ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας της χώρας ; Μια παρόμοια κατάσταση ζήσαμε με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, οπού κάποιοι επιτήδειοι είχαν στήσει ένα πάρτι λαμογιάς κάτω από τη μύτη των αρμόδιων υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης και δημόσιων οργανισμών επιφορτισμένων με τον αυστηρό έλεγχο των χρημάτων που εκταμιεύονταν, αδιαφορώντας για τις ελλείψεις σε μέσα και πόρους του πρωτογενή τομέα και φυσικά χωρίς να δίνουν δεκάρα για τα προβλήματα επιβίωσης των πραγματικών αγροτών. Την ίδια ακριβώς ιστορία διαφθοράς ζούμε και τώρα με τα προγράμματα κατάρτισης ανέργων.
Αλλά αν “αυτή είναι η Ελλάδα” όπως είχε πει κάποτε ένας άλλος πρωθυπουργός που επί των ημερών του είχαν ξεσπάσει παρόμοια σκάνδαλα διαφθοράς και διασπάθισης δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος, γιατί να μην σκεφτούμε ότι με τον ίδιο και χειρότερο τρόπο μοιράζονται τα χρήματα και στα προγράμματα ΕΣΠΑ και του Ταμείου Ανάκαμψης ; Γιατί να μην σκεφτούμε ότι και η σημερινή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που ήρθε στην εξουσία με τη σημαία του πολυεπίπεδου εκσυγχρονισμού και του νοικοκυρέματος των οικονομικών της χώρας, μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης δεν κάνει ακριβώς ότι έκαναν πάντα και άλλες κυβερνήσεις στο παρελθόν ; Εξακολουθεί δηλαδή να διαχειρίζεται πελατειακές σχέσεις, να διαπραγματεύεται μικροσυμφέροντα και να παραχωρεί προνόμια εξουσίας και πλούτου σε “γαλαζοπράσινες “ πολιτικές και συνδικαλιστικές συμμαχίες ; Η κρίση ανέδειξε με τον πιο δραματικό τρόπο όλες τις παθογένειες της δημοκρατίας μας. Φαίνεται όμως ότι τελικά το πολιτικό μας σύστημα μυαλό δεν έβαλε και συνεχίζει τις ίδιες πρακτικές. Ας μην απορεί γιατί οι νέοι δεν εμπιστεύονται σήμερα αυτούς που κυβέρνησαν τη χώρα. Πως αλήθεια να τους εμπιστευτούν όταν η αβεβαιότητα για το μέλλον είναι το μόνο πράγμα που τους εξασφάλισαν ;
Οι αποτυχίες τους και οι ατασθαλίες τους τους απωθούν !
Χρήστος Αλεξανδρής