Ο σοσιαλιστής Πρωθυπουργός!

Στην Ελλάδα θεωρείται απολύτως φυσιολογικό η κυβέρνηση να χαρατσώνει σκληρά όλους τους φορολογούμενους πολίτες και το πλεόνασμα από αυτή την φοροεισπρακτική πολιτική να το μοιράζει στην πιθανή εκλογική της πελατεία με κριτήρια καθαρά μικροκομματικά και ψηφοθηρικά.
Στην Ελλάδα θεωρείται απολύτως φυσιολογικό η κυβέρνηση να νοιάζεται περισσότερο για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το κράτος και να αδιαφορεί παντελώς για τους μισθούς που δεν μπορούν να εισπράξουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στον ιδιωτικό τομέα, είτε γιατί έχουν χάσει τις δουλειές τους εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, είτε γιατί οι επιχειρήσεις στις οποίες εξακολουθούν να εργάζονται αδυνατούν να ανταποκριθούν στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.
Στην Ελλάδα επίσης θεωρείται απολύτως φυσιολογικό να χάνονται 1,5 εκατομμύριο θέσεις εργασίας μέσα σε πέντε χρόνια και να βλέπεις μια κυβέρνηση να είναι έτοιμη να κηρύξει τον πόλεμο σε οποιαδήποτε τρόικα για να μην γίνουν λίγες απολύσεις στο δημόσιο τομέα (Προς θεού δεν θέλουμε να χάσει κανένας εργαζόμενος τη δουλειά του, κρίνουμε όμως πως συμπεριφέρονται οι πολιτικοί μας απέναντι στο πρόβλημα της ανεργίας που μαστίζει σήμερα την ελληνική κοινωνία).
Από αυτή την άποψη οι συζητήσεις που γίνονται στο δημόσιο βίο για την “Ελιά” και την κεντροαριστερά δεν  έχουν κανένα νόημα γιατί στην Ελλάδα είμαστε όλοι αριστεροί και κρατιστές. Με πρώτο και καλύτερο τον «σοσιαλιστή» Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά που μαζί με τους συνεργάτες του πανηγυρίζει για τα αποτελέσματα της πολιτικής του αδιαφορώντας για το γεγονός ότι το πλεόνασμα που ετοιμάζεται να αναδιανείμει στην εκλογική του πελατεία πληρώθηκε από την ελληνική κοινωνία με τεράστια ανεργία, με  αιματηρές περικοπές στα εισοδήματα ευρύτατων στρωμάτων, με φορολογικές επιδρομές στην ατομική ιδιοκτησία και με μέτρα τιμωρίας και εξόντωσης της αγοράς, με χιλιάδες λουκέτα και με  μια ανυπολόγιστη ζημιά στον ιδιωτικό τομέα οι αντοχές του οποίου εξαντλήθηκαν και θα είναι τρομακτικά δύσκολη η όποια ανάκαμψη της οικονομίας.
Οι ηγεσίες της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δέσμιες των μηχανισμών που δημιούργησαν σε βάθος χρόνου και των προτεραιοτήτων της παραδοσιακής εκλογικής πελατείας, συνήθως επιχειρηματολογούν υπέρ της πολιτικής του μνημονίου “για να μην καταρρεύσει το δημόσιο και για να μην χαθούν οι συντάξεις”. Όλα αυτά είναι σημαντικά, αλλά δεν αφορούν τους αποκλεισμένους οι οποίοι είναι κυρίως νέοι άνθρωποι. Το χειρότερο όμως είναι ότι τη στιγμή που καταπιέζονται οικονομικά και κοινωνικά εκατομμύρια συμπολίτες μας για να παίρνουν οι επιτήδειοι του πολιτικοί και διοικητικού συστήματος ειδικές συντάξεις χωρίς ασφαλιστικές προϋποθέσεις ή να παίρνουν δύο και τρείς συντάξεις πρώην πολιτικοί, πρώην αυτοδιοικητικοί παράγοντες, πρώην στελέχη κρατικών επιχειρήσεων ή μέλη των Διοικητικών συμβουλίων.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες με την κυβέρνηση να θεωρεί προσωπικό της φέουδο το δημόσιο ταμείο μοιράζοντας χωρίς σχέδιο και εντελώς ασυντόνιστα αποσπασματικές παροχές με μοναδικό στόχο τα καλά αποτελέσματα στην κάλπη, προοπτικές σταθερής και μακροχρόνιας ανάπτυξης δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθούν.

Χρήστος Αλεξανδρής