Οι συμμαχίες μετράνε!

Γράφει ο Χρηστος Αλεξανδρης

Το μήνυμα που έστειλε η συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με το Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα τόσο σε επίπεδο συμβολισμών, όσο και σε επίπεδο συμφωνιών ήταν ένα και μοναδικό: Ότι σε καιρούς άκρως επικίνδυνους για την παγκόσμια οικονομία και την παγκόσμια ειρήνη, οι παραδοσιακές συμμαχίες μετράνε. Ότι οι στενοί δεσμοί των χωρών που στηρίζονται πάνω σε κοινά αποδεκτούς κανόνες και συμφωνίες είναι αυτές που μας προστατεύουν από υπαρξιακές απειλές και κινδύνους. 
Ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε τον Γάλλο πρόεδρο «διαχρονικό Ευρωπαίο σύμμαχο και εταίρο, αλλά και αληθινό φίλο της Ελλάδας». 
"Δεν έχουμε αιώνιους συμμάχους και διαρκείς εχθρούς. Τα συμφέροντά μας είναι αιώνια και διαρκή" είχε δηλώσει ο Βρετανός πρωθυπουργός του 19ου αιώνα, Λόρδος  Πάλμερστον. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, ωστόσο, μίλησε για τη διάρκεια της φιλίας που συνδέει τις δύο χώρες και που κρατά πολλές δεκαετίες, υπογραμμίζοντας ότι σε έναν κόσμο «όλο και πιο βίαιο και ασταθή», η ελληνογαλλική σχέση αποδεικνύεται σταθερή και ανθεκτική.
Της συνάντησης Μακρόν - Μητσοτάκη, είχε προηγηθεί το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, όπου σπουδαίοι αναλυτές της διεθνούς πραγματικότητας είχαν περιγράψει με πολύ γλαφυρό τρόπο ένα δυστοπικό σενάριο για την κόσμο και την ανθρωπότητα, αυτό της ολέθριας αλληλοτροφοδότησης των μεγάλων απειλών. Σηματοδοτώντας όχι ακριβώς το τέλος του κόσμου, αλλά επί της ουσίας το τέλος της Δύσης όπως την είχαμε ζήσει μέχρι σήμερα και ειδικότερα στις δεκαετίες ευημερίας και σταθερότητας που ακολούθησαν το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 
Σύμφωνα με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Κριστίν Λαγκάρντ, ''ο κόσμος διέρχεται μια μόνιμη κρίση''. Έχει δίκιο. Κανείς δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια στη βία, τις συγκρούσεις και τους πολέμους που εξελίσσονται καθημερινά. Και με τόσες καταστροφές σε ανθρώπινα θύματα και υποδομές, κανείς λογικός άνθρωπος στον πλανήτη δεν μπορεί να χαρακτηρίσει την εποχή μας ''εποχή ειρήνης''. 
Η βάναυση εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, έχει οδηγήσει σε μια πολεμική σύγκρουση δίχως τέλος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και το Ιράν, βρίσκονται σε τροχιά πολεμικής σύγκρουσης τους τελευταίους δύο μήνες, ενώ όπως όλοι ομολογούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πίσω από αυτές τις πολεμικές συγκρούσεις βρίσκεται ο εντεινόμενος ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας για την κυριαρχία. Το Ισραήλ πολεμά τη Χεζμπολάχ στο νότιο Λίβανο, ενώ έχει πάρει φωτιά η ευρύτερη Μέση Ανατολή. Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις εξελίξεις, ενώ το φως της δημοσιότητας βλέπουν πλέον τα πιο ακραία και δυστοπικά σενάρια για ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο και πυρηνικό όλεθρο. 
Από αυτή την άποψη ''το Ελλάς -Γαλλία συμμαχία'' που επαναβεβαιώθηκε με την συνάντηση Μητσοτάκη - Μακρόν είναι το πιο ισχυρό μήνυμα συνεργασίας και ειρήνης που μπορεί να μοιάζει με όαση μέσα στην έρημο των πολεμικών συγκρούσεων που μαίνονται στον κόσμο, αλλά είναι το μοναδικό μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας για την Ευρώπη και τη Δύση που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια, έστω κι αν αυτό το μήνυμα δεν φαίνεται να το συμμερίζεται και να το υιοθετεί ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ. 
Δυστυχώς σήμερα λόγω της ακραίας σχεδόν εξτρεμιστικής πολιτικής Τράμπ, που θέλει να διαλύσει την Ευρώπη, το ΝΑΤΟ, τον ΟΗΕ και κάθε συλλογικό θεσμό της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για την ενίσχυση μιας δυτικής συμμαχίας μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής. Είναι αυτός που υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ δεν δεσμεύονται πλέον από τους κανόνες του κόσμου που οι ίδιες δημιούργησαν. Και είναι ο Αμερικανός πρόεδρος που δείχνει με κάθε τρόπο την περιφρόνηση του προς τους παραδοσιακούς συμμάχους του και τις φιλελεύθερες δημοκρατίες της Ευρώπης. 
Αντιθέτως εκφράζει τον απεριόριστο σεβασμό του στα ακροδεξιά, αυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα όπως το έδειξε πρόσφατα με τη στάση του απέναντι στον πόλεμο Ρωσίας -Ουκρανίας και με την ωμή παρέμβαση του στις εκλογές στην Ουγγαρία υπέρ της επανεκλογής του Ορμπαν. 
Σε αυτόν τον επικίνδυνο κόσμο που ζούμε, το μήνυμα που έστειλαν Μητσοτάκης-Μακρόν είναι ότι η Ευρώπη οφείλει να αντιδράσει χωρίς να εγκαταλείψει τις δημοκρατικές αρχές και στηριζόμενη πάντα στους παραδοσιακούς της φίλους και συμμάχους. 
­