ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

Γράφει η 
Γιώτα Τριανταφύλλου 

Αυτή είναι η φτιαξιά μας.

Ψηλαφίζει την απουσία.

 Φτιασιδωμένη
κρύβει  λύπες
από συνήθεια  καμωμένες.

Φωτίζει τρεμοπαίζοντας,
με το μικρό λυχνάρι τη καρδιά μας.

Σάρκες, 
ριγμένες ανάκατα
στη μοίρα του φθαρτού κόσμου
ανάμεσα σε δυο φτερούγες
στήνει  παραμύθια για μεγάλους

Ήμουν κι εγώ... στον πόλεμο...

Πίσω απ' τις ανάκατες σάρκες. 
Πρώτη με πέτυχε το βόλι.
Σαν να μην μπορούσαν
να συγκρατήσουν τον θυμό της σφαίρας
που ήρθε γυρεύοντας εμένα.

Μ’ έδωσαν στη μυλόπετρα. 
Και η ψυχή
μια στο χώμα, 
μια στο φως
να συνθλίβει τη μνήμη
που σκορπά το άρωμα της απουσίας.

Και ο νους…
ο νους να δραπετεύει.