ΣΤΕΡΝΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Γράφει η
Γιώτα Τριανταφύλλου

ΣΤΕΡΝΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Κρύφτηκα.
Άφησα τον ιχνηλάτη χρόνο να περάσει.

Στάθηκα στην είσοδο του Άδη.
Δουλικά διάλεξα να υπάρχω
στης γειτονιάς τη μελωδία.

Είχα στόχο… να αστοχήσω
σε ό,τι λησμόνησα να ζήσω.

Αποδεκατισμένη θύελλα, η απουσία
χτυπά κατάστηθα στο τώρα.

Θρασύδειλα καταδιώκει
την τελευταία μνήμη.

Το στερνό παράπονο θροεί
δίπλα στον δυόσμο, ζητά συγχώρεση…

Δονεί τα λόγια της συμπόνιας.

Μοιραία διάλεξα
στο όνειρο να ζω.

Μονολογώ στης λογικής τις συγκεντρώσεις.

Μαύρα σημάδια, το τελευταίο γράμμα,
πικρόχολα στο ελαφρύ το χώμα.

Ανώφελα παλεύει να μυήσει
της ζωής τα μυστικά
σε ό,τι έχει ήδη θρηνήσει.