ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος

συνταξιούχος εκπαιδευτικός  

✓ Και η σημερινή στήλη θα επισημάνει και θα σχολιάσει αυτά που τις ημέρες μας βρίσκονται στο ζενίθ της επικαιρότητας, μας δημιουργούν απορίες, μας αγανακτούν και μας δίνουν το έναυσμα για προβληματισμό και εξαγωγή συμπερασμάτων.

Ας ξεκινήσουμε

✓ Ο θάνατος του τέως βασιλιά, έφερε στο προσκήνιο πολιτικές αντιπαραθέσεις, έγινε αντικείμενο διαμάχης, ακούστηκαν λόγοι υβριστικοί για τον μεταστάντα αλλά και λόγοι όχι μόνον επαινετικοί, αλλά ταυτισμένοι με το ότι η βασιλεία είναι το υπ’ αριθ. 1 πολίτευμα κλπ. κλπ.

Η στήλη θα τα σχολιάσει όλα αυτά, πάντα με γνώμονα το σωστό και το πρέπον και ο γράφων το έχει δηλώσει επανειλημμένα, ότι δεν είναι οπαδός της βασιλευόμενης δημοκρατίας, αλλά λάτρης της παράδοσης και του ιστορικού γίγνεσθαι.

Με το δημοψήφισμα του 1974, ο θεσμός της βασιλευόμενης δημοκρατίας πέρασε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Το δημοκρατικό πολίτευμα που θεσπίστηκε, καλώς πορεύεται. Ο θεσμός της βασιλείας όμως εκτός από μικρές διακοπές κυριάρχησε σχεδόν 150 χρόνια στη χώρα μας. Αμέσως μετά την απελευθέρωσή μας από τον Τουρκικό ζυγό, οι μεγάλες δυνάμεις μας επέβαλαν τη βασιλεία με βασιλιά το μειράκιο του Όθωνα. Άλλωστε και σε όλη τη τότε Ευρώπη όλα τα κράτη, ηγέτες τους είχαν τους βασιλείς. Αναγκαστικά λοιπόν δεχτήκαμε το βασιλικό θεσμό και μ’ αυτόν πορευτήκαμε. Και η Ιστορία μας που δε δέχεται διακοπές, αυτά τα 150 χρόνια, είτε το θέλουμε είτε όχι, καταγράφει τα γεγονότα μέσα στα πλαίσια της βασιλευόμενης δημοκρατίας.

Και ενώ σ’ αυτόν τον κύκλο έπρεπε όλοι να κινούμαστε, γίνεται το έλα να δεις.

Ο θανών τέως βασιλεύς υπήρξε αρχηγός κράτους και ασχέτως των λαθών που διέπραξε και ήταν αρκετά, πρέπει να του πιστωθεί, ότι αντιτάχτηκε στο δικτατορικό καθεστώς και ίσως αυτό είναι και η βασική αιτία που έχασε το θρόνο του. Πρέπει να του πιστωθεί ότι το δημοψήφισμα, που ας μην κρυβόμαστε δεν ήταν και το ευνοϊκότερο γι’ αυτόν, το δέχτηκε αδιαμαρτύρητα και δεν στράφηκε εναντίον της πατρίδας του, όχι μόνο διαμαρτυρόμενος, αλλά και δεν προσπάθησε να στρέψει την παγκόσμια κοινότητα εναντίον της.

Πρέπει να του πιστωθεί ότι αγαπούσε την Ελλάδα και αυτό το απέδειξε, με το ότι ήρθε τα τελευταία χρόνια και ζούσε αφανής στον τόπο του.

Με τον επισυμβάντα θάνατό του, το πολιτικό μας σύστημα, αντί με μια υπερκομματική επιτροπή να λάβει αποφάσεις σωστές, άρχισε από την πρώτη στιγμή πολιτικές αντιπαραθέσεις, φτάνοντας σε σημείο ακροτήτων. Μπορούσε να κηδευτεί σαν τέως αρχηγός κράτους, όπως και οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας με περιορισμένες βέβαια τιμές και εκδηλώσεις.

Έτσι δεν θα δίναμε στόχους και στην παγκόσμια κοινότητα να μας σχολιάζει για άλλη μια φορά και να μας προσάπτει κατηγορίες ασυνεννοησίας και πολιτικού φανατισμού.

Αλλά και τι να πούμε για το εγκαταλειμμένο, ερημωμένο και πυρπολημένο Τατόι, που είχε προγραμματισθεί για να γίνει, ιστορικός, επισκέψιμος, τουριστικός τόπος και δεν είχε γίνει απολύτως τίποτα. Πώς θα δικαιολογηθούμε γι’ αυτή την ερήμωση και την παντελή εγκατάλειψη, σε επιφανείς επισκέπτες και αρχηγούς κρατών;

Κύριοι όλου του πολιτικού φάσματος ενώ μπορείτε, γιατί προσπαθείτε να αποδεικνύεστε κατώτεροι των περιστάσεων.

Και μάλιστα σε θέματα απλά, που με την κοινή λογική και το σωστό χειρισμό εύκολα επιλύονται. Αφήστε επί τέλους τον πολιτικό φανατισμό και αφουγκραστείτε, τι ζητάει η πλειοψηφία του λαού και το συμφέρον της πατρίδας.

Και θα συμφωνήσω με αυτό που είπε γι’ αυτό το φλέγον θέμα των ημερών ο τέως πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς. «Ο θάνατος ενός πρώην ανώτατου άρχοντα, πέρα από την ανθρώπινη πλευρά έχει συμβολική σημασία. Δείχνει πως πρέπει να στεκόμαστε απέναντι στην Ιστορία».

✓ Στατιστικά επίσημα στοιχεία, φέρνουν την Ελλάδα στην τρίτη θέση μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σπατάλη τροφίμων από νοικοκυριά, επιχειρήσεις τροφοδοσίας, οργανισμούς, ιδρύματα κλπ. Τα στατιστικά στοιχεία λένε, ότι στη χώρα μας πετιούνται 2.048.000 τόνοι τροφίμων το χρόνο.

Κατά υπολογισμούς, κάθε Έλληνας σπαταλάει και πετάει στους κάδους 180 κιλά τροφίμων το χρόνο, όταν ο μέσος ευρωπαίος 127 κιλά.

Και δεν μιλάμε για αποφάγια και για τρόφιμα ακατάλληλα προς βρώσιν, αλλά για τρόφιμα κατάλληλα για κατανάλωση, όπως τροφές που μαγειρέψαμε και δεν θέλουμε να φάμε, φαγητά που περισσεύουν ή και τρόφιμα που από κακή εκτίμηση αγοράσαμε σε μεγαλύτερες ποσότητες απ’ ότι μας χρειαζόταν. Και πρέπει να προκαλέσει ιδιαίτερο προβληματισμό αυτό που ο δ/ντής του Ιδρύματος για την καταπολέμηση της πείνας αλλά και της σπατάλης κ. Δημήτρης Νέντας αποκαλύπτει: «Ότι τη μισή από τη σπαταλόμενη ποσότητα τροφίμων αν οικονομούσαμε, θα ήταν αρκετή για να τραφούν για έναν ολόκληρο χρόνο όλοι οι φτωχοί της χώρας μας». Αυτό ας μας δώσει έναυσμα να λάβουμε όλοι τα απαραίτητα μέτρα και μάλιστα στη σημερινή εποχή των ανατιμήσεων και της ακρίβειας.

Ας σκεφτόμαστε κάθε φορά που μας περισσεύει κάτι και θέλουμε να απαλλαγούμε απ’ αυτό, πως πρέπει να το επενδύσουμε.

Γύρω μας υπάρχουν τόσοι συνάνθρωποί μας που έχουν την ανάγκη μας.

Και ας αρχίσει και από το νηπιαγωγείο κατάλληλη παιδεία και διαφώτιση, ώστε να πειστούμε όλοι ότι αυτή η αλογίκευτη σπατάλη εις βάρος της οικονομίας της πατρίδας μας, εις βάρος όλων μας, είναι κυρίως εις βάρος των συμπολιτών μας που έχουν τη ανάγκη μας.

✓ Ας κλείσουμε και τη σημερινή μας στήλη μ’ αυτές τις επισημάνσεις, με την ελπίδα, ότι θα προκαλέσουν στους αναγνώστες της το ανάλογο ενδιαφέρον.