ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός

✓ Αντλώντας η στήλη θέματα από την καθημερινότητα θα σχολιάσει και θα καταθέσει θέσεις και απόψεις, επισημαίνοντας κατά τη γνώμη της το σωστό, το λογικό, το πρέπον.

✓ Στο Δημοτικό θέατρο της πόλης μας την Παρασκευή 22-12-2023, το δημοτικό Ωδείο Λαμίας έδωσε την ετήσια του Χριστουγεννιάτικη παράσταση.

Το πυκνό ακροατήριο έμεινε ευχαριστημένο και πραγματικά απήλαυσε μια μουσική πανδαισία.

Ύστερα από πολύ δουλειά εντατική, κατάφεραν να μας παρουσιάσουν ένα λίαν μεθοδευμένο και ολοκληρωμένο πρόγραμμα μουσικό και μας έδωσαν να πιστέψουμε ότι σ’ αυτόν τον πνευματικό χώρο πραγματοποιείται κάτι το σωστό και ολοκληρωμένο στο πεδίο της μουσικής τέχνης.

Αξίζουν λοιπόν συγχαρητήρια στους διοικούντες, στους διδάσκοντες, αλλά και σ’ όλους που παρακολουθούν τα μουσικά μαθήματα και έδωσαν στην παράσταση τον καλύτερο εαυτό τους. Εκείνο όμως που θα καταθέσει η στήλη και θα εκφράσει διαφορετική άποψη είναι, ότι η μουσική τους, τα τραγούδια τους και το όλο τους πρόγραμμα δε θύμιζε ελληνικά Χριστούγεννα, Χριστούγεννα της παράδοσης, δεν θύμιζε Ελλάδα αλλά μας έκανε να νομίζουμε ότι βρισκόμαστε κάπου σε μια Ευρωπαϊκή πόλη.

Και το μουσικό μέρος της παράστασης και τα τραγούδια που αποδόθηκαν άριστα αλλά δε καταλαβαίναμε σε τι αναφερόντουσαν, δεν μας θύμιζαν Χριστούγεννα ελληνικά.

Γιατί κύριοι αρμόδιοι δεν προτιμήσατε ελληνικό ρεπερτόριο; Λίγα τραγούδια ελληνικής μουσικής υμνούν τη γέννηση του Θεανθρώπου ή μήπως και λίγοι Έλληνες μουσικοί δεν έλαμψαν στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα; Αν τύχαινε να βρεθούμε σε Χριστουγεννιάτικη μουσική εκδήλωση σε κάποια μικρή ή μεγάλη πόλη της Ευρώπης, θα ακούγαμε ελληνικά τραγούδια ή ελληνική κλασσική μουσική;

Ευτυχώς οι χορωδίες των μεγάλων αλλά και των μικρών με την ελληνική τους παρουσία κάλυψαν κατά κάποιο τρόπο αυτό το κενό.

Βέβαια και να ακουστεί και κάτι ξένο στην όλη παράσταση, δεν είναι κατακριτέο.

Η ξενική όμως κάλυψη του μουσικού προγράμματος δεν μας βρίσκει σύμφωνους.

Υπεύθυνος βέβαια στο θέμα αυτό ήταν και ο αρμόδιος επί των πολιτιστικών αντιδήμαρχος ο οποίος όφειλε να έχει την ανάλογη θέση.

Και ας μη καταλογιστεί στο γράφοντα ότι στερείται μουσικής παιδείας ή αυτές του οι θέσεις είναι συντηρητικές και εκτός τόπου και χρόνου. Κάθε μουσικό πρόγραμμα του αρέσει, ακούει μουσική, αλλά πάντα προτάσσει κάθε τι το δικό μας και έχουμε πολλά και υψηλά στο μουσικό βάθρο να παρουσιάσουμε και ιδιαίτερα σε τέτοιες μουσικές εκδηλώσεις και ιδιαίτερα στα σημερινά δρώμενα, που όλα πρέπει να θυμίζουν ελληνοχριστιανικό πολιτισμό.

¯ Να και κάτι σχετικό με το ως άνω θέμα με το οποίο ασχολήθηκε η στήλη, σχετικό με την ξενομανία που μας έχει αγκαλιάσει. Σ’ αυτό που θα αναφερθώ τώρα δεν είναι προσωπική μου γνώμη, ως εις το προηγούμενο αλλά είναι γνώμη κάθε συμπολίτη κάθε Έλληνα, γνώμη της καθημερινότητας, που συνεχώς αιωρείται αλλά δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν. Και εξηγούμαι:

Στα πιο πολλά καταστήματα, καφετέριες, φαγάδικα κλπ. … κλπ. οι επιγραφές τους είναι ξενόγλωσσες. Και αν κανείς δεν το έχει προσέξει, ας κάνει μια προσπάθεια.

Παντού ξενόγλωσσες επιγραφές. Έχω επισκεφτεί αρκετά ευρωπαϊκά κράτη. Πουθενά δεν είδα κατάστημα με ελληνική επιγραφή. Κάποιος θα μου αντιτείνει. Δεν κατάλαβες ότι ζούμε στην παγκοσμιοποίηση, στον πανευρωπαϊκό χώρο και ότι ο τουρισμός αφήνει τόσα δισεκατομμύρια Ευρώ το χρόνο στη χώρα μας. Θα συμφωνήσω  απόλυτα. Υπάρχει όμως και η χρυσή τομή. Να υπάρχει η ξενόγλωσση επιγραφή, αλλά να προηγείται αυτής η ελληνική, και κάτωθι αυτής να είναι η ξενόγλωσση, ακριβής μετάφραση της πάνω. Και αυτό η πολιτεία έπρεπε να το καθορίσει διά νόμου. Και νομίζω ότι παλαιότερα ίσχυε. 

Συνέλληνες. Παγκοσμιοποίηση, πανευρωπαϊσμός τεράστια τουριστικά έσοδα, αλλά πάνω απ’ όλα ελληνική γλώσσα… Ελλάδα.

Τα πάντα, πρώτα λένε εδώ Ελλάδα.

✓ Πολύς λόγος έγινε για τη σημαία μας με κόκκινο χρώμα που αναρτήθηκε στο Προξενείο μας στη Νέα Υόρκη.

Πολιτικοί από το χώρο της αριστεράς αλλά και μερικοί από το κυβερνών κόμμα διεφώνησαν με τον Υπουργό εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη ο οποίος διέταξε την απόσυρση της κόκκινης σημαίας και στη θέση να αναρτηθεί και πάλι η γαλανόλευκη. Αλλά και οργανώσεις και πνευματικοί άνθρωποι, αλλά και οι πάντα προοδευτικοί και κουλτουριάρηδες ετάχθησαν κατά της ενέργειας του Υπουργού ισχυριζόμενοι ότι εβάφη κόκκινη στα πλαίσια κάποιας καλλιτεχνικής έκθεσης και ότι αυτή η απαγόρευση είναι κόλαφος για την τέχνη και την ελεύθερη έκφραση.

Ο γράφων αναζήτησε και διάβασε πολλές μα πολλές απόψεις υπευθύνων και μη, για να διαμορφώσει άποψη και καταθέτει ότι δεν παρεξέκλινε κατ’ ελάχιστον από τα πιστεύω του και τις θέσεις του. Η σημαία κάθε κράτους είναι σύμβολο που εκπροσωπεί την κρατική του υπόσταση.

Η σημαία όμως η δική μας, η γαλανόλευκη δεν είναι απλά σύμβολο εκπροσώπησής μας, αλλά είναι κάτι το ιερό που εκφεύγει της τυπικής εκπροσώπησης.

Η σημαία μας πολέμησε στην πρώτη γραμμή και βάφτηκε με το αίμα ηρώων σε όλες τις κρίσιμες στιγμές που βρέθηκε η  πατρίδα.

Το εθνικό μας Λάβαρο, πολέμησε μπροστάρης στα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας, την ύψωσαν στην Ακρόπολη κατεβάζοντας τη βάστιχα, την ύψωσε χρόνια η κυρά της Ρω, την υψώσαμε με θυσίες στα Ίμια. Και αναφέρομαι μόνο στα τελευταία χρόνια.

Δεν είναι απλό πανί, που μπορούμε να του αλλάζουμε χρώμα. Το μόνο κόκκινο που μπορεί να υπάρχει πάνω σ’ αυτή είναι το αίμα των παιδιών τούτης της χώρας. Δεν είναι πανί για να απεικονίζει την οικογενειακή βία, δεν είναι φωτογραφία των άξεστων Ελλήνων όπως είπε κάποιος. Δεν είναι το εθνικό μας σύμβολο έκφραση καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Η ελληνική μας σημαία ταυτίζεται με την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας και αφ’ εαυτής είναι σύμβολο εναντίον κάθε βίας, απ’ οπουδήποτε προερχόμενη.

Τι να πρωτογράψει, τι να καταθέσει κανείς για το αιματοβαμμένο ιερό σύμβολό μας.

Πρέπει να είναι κανείς ανιστόρητος, ώστε να υποστηρίζει, ότι το βάψιμο της σημαίας είναι δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης.

Η στήλη ταυτίζεται με τη θέση του κ. Γεραπετρίτη αλλά και μ’ αυτά που κατέθεσε στη Βουλή ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ κ. Νατσιός.

Και να ξέρετε κ.κ. προοδευτικοί, σας το δηλώνω υπεύθυνα, ότι και αυτή είναι η γνώμη και η θέση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Και διερωτάται ο γράφων. Μήπως άραγε η ροζ σημαία δεν είναι ένα τυχαίο επεισόδιο;  Μήπως με πειραγμένη σημαία, πειραγμένη οικονομία, πειραγμένη ιστορία… πειραγμένη… πειραγμένη… οδεύουμε σε δρόμους οι οποίοι εκφεύγουν του ΕΘΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ;

Ενδοσκόπηση, προβληματισμός, ξεσηκωμός από όλους μας, για να προστατεύσουμε τα ιερά και όσια τούτου του ΤΟΠΟΥ.

✓ Ας κλείσουμε και τη σημερινή μας στήλη, πιστεύοντας ότι κάποια σωστά και ενδιαφέροντα επισημάναμε.