Η εσωτερική πίεση έπνιξε τις μεγάλες προσδοκίες

Η σεζόν που ολοκληρώθηκε για τον Παναθηναϊκό αφήνει πίσω της ένα έντονο αίσθημα ανεκπλήρωτων προσδοκιών. Η προοπτική της φιλοξενίας του φάιναλ φορ στην Αθήνα, στο «σπίτι» του όπως το 2007, σε συνδυασμό με τις ηχηρές μεταγραφικές κινήσεις του καλοκαιριού, δημιούργησαν από πολύ νωρίς την εικόνα μιας ομάδας φτιαγμένης για να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης. Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική...

Η ομάδα του Εργκίν Αταμάν δεν κατάφερε ποτέ μέσα στη χρονιά να παρουσιάσει σταθερότητα, αγωνιστική συνοχή, ενώ πολλές φορές έδειχνε να... ταξιδεύει στον αυτόματο πιλότο, με τον Χρήστο Σερέλη στη θέση του συγκυβερνήτη. Παρά τα ξεσπάσματα ποιότητας και τις στιγμές που έδειχνε ικανή να κυριαρχήσει, ο Παναθηναϊκός εμφάνιζε συχνά μεγάλες μεταπτώσεις στην απόδοσή του, κάτι που τελικά κόστισε ακριβά στη στιγμή της κρίσης και ο ευρωπαϊκός του τερματισμός είχε έναν και μόνο τίτλο: Η αποτυχία της χρονιάς!

Αναμφίβολα, ο σοβαρός τραυματισμός του Ματίας Λεσόρ επηρέασε σημαντικά την ισορροπία της ομάδας, κυρίως στη ρακέτα και στο αμυντικό κομμάτι. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και με αυτή τη σημαντική απουσία, λίγοι περίμεναν ότι οι «πράσινοι» θα έφταναν στο σημείο να χρειαστούν τη διαδικασία των Play In για να εξασφαλίσουν την παρουσία τους στα πλέι οφ.

Οι δύο πρώτες εκτός έδρας νίκες απέναντι στη Βαλένθια έδωσαν προσωρινά την αίσθηση πως η εμπειρία και η ποιότητα του ρόστερ αρκούσαν για να οδηγήσουν την ομάδα στο φάιναλ φορ. Ωστόσο, η συνέχεια στην Αθήνα έφερε στην επιφάνεια ξανά τις αδυναμίες που συνόδευαν τον Παναθηναϊκό σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, με αποκορύφωμα την απογοητευτική εικόνα στο καθοριστικό Game 5, επί ισπανικού εδάφους.

Η αποτυχία πρόκρισης στο φάιναλ φορ που θα φιλοξενηθεί στην έδρα του συλλόγου αποτελεί ένα ισχυρό πλήγμα, τόσο αγωνιστικά όσο και σε επίπεδο πρεστίζ, ειδικά από τη στιγμή που υπάρχει το ενδεχόμενο ο «αιώνιος» αντίπαλος, ο Ολυμπιακός, να βρεθεί στην κορυφή της Ευρώπης, μέσα στην έδρα του Παναθηναϊκού και να μιμηθεί την ευρωπαϊκή πορεία του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού στο Conference League, όταν το «σήκωσε» στο «σπίτι» της ΑΕΚ.

Ένα από τα βασικά ζητήματα που προέκυψαν μέσα στη χρονιά αφορά τις μεταγραφικές επιλογές του καλοκαιριού. Ο Τι Τζέι Σορτς αποκτήθηκε μετά την εξαιρετική παρουσία του με την Παρί, όμως δεν κατάφερε ποτέ να προσαρμοστεί πλήρως στις απαιτήσεις και στη φιλοσοφία του Παναθηναϊκού. Ο Αμερικανός γκαρντ έδειχνε συχνά εκτός ρυθμού, ενώ η διαχείρισή του από τον Αταμάν προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, ιδιαίτερα μετά τις δημόσιες τοποθετήσεις του Τούρκου τεχνικού.

Παρόμοια ήταν και η περίπτωση του Ρισόν Χολμς. Ο έμπειρος σέντερ δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της EuroLeague, κυρίως στο αμυντικό κομμάτι, και τελικά αποχώρησε πριν από το τέλος της σεζόν, χωρίς να προσφέρει τα αναμενόμενα.

Πέρα όμως από τα πρόσωπα, έντονη κριτική ασκήθηκε και στον ίδιο τον Αταμάν. Ο πολύπειρος προπονητής είχε σημαντικό ρόλο τόσο στον σχεδιασμό του ρόστερ όσο και στη συνολική λειτουργία της ομάδας, όμως αρκετές φορές μέσα στη χρονιά ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να λειτουργεί περισσότερο με το ατομικό ταλέντο των παικτών του παρά μέσα από ένα ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο.

Αμυντικά, οι «πράσινοι» παρουσίασαν προβλήματα στις περιστροφές, στην άμυνα pick-and-roll και στον έλεγχο των ριμπάουντ, αδυναμίες που εκμεταλλεύτηκαν οι αντίπαλοί τους στα κρίσιμα παιχνίδια των πλέι οφ. Παράλληλα, η διαχείριση του rotation αποτέλεσε ακόμη ένα σημείο προβληματισμού, ειδικά στις θέσεις των γκαρντ και των ψηλών, με αποκορύφωμα τον Βασίλη Τολιόπουλο, ο οποίος στη φετινή Euroleague ήταν στο «ψυγείο» σχεδόν όλη τη χρονιά και στο κρίσιμο Game 5 με τη Βαλένθια ήρθε από το... πουθενά και χωρίς να έχει λεπτά συμμετοχής στα πόδια του, κλήθηκε να βγάλει τα... κάστανα από τη φωτιά, κάτι που εν μέρει έκανε με αξιοπρέπεια όσο αγωνίστηκε. 

Ωστόσο, ο Τούρκος τεχνικός εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικό κύρος στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, ενώ κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει ότι στην πρώτη του χρονιά στην ομάδα, την οδήγησε και πάλι στην κορυφή της Ευρώπης. Επιπλέον, ο βασικός κορμός της ομάδας παραμένει εξαιρετικά ποιοτικός, με παίκτες όπως οι Κώστας Σλούκας, Κέντρικ Ναν, Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και Τζέριαν Γκραντ να αποτελούν σταθερές υψηλού επιπέδου.

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μέσα στη συνολική αποτίμηση της χρονιάς, οι ευθύνες δεν μπορούν να περιοριστούν μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι ή στον πάγκο της ομάδας. Σημαντικό μερίδιο αναλογεί και στον ισχυρό άνδρα της ΚΑΕ, Δημήτρη Γιαννακόπουλο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει τεράστια ποσά με στόχο την επιστροφή του Παναθηναϊκού στην κορυφή της Ευρώπης.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως ο Γιαννακόπουλος άλλαξε το κλίμα στον σύλλογο μετά από μια δύσκολη περίοδο αγωνιστικής και διοικητικής στασιμότητας. Μεγάλες μεταγραφές, υψηλά συμβόλαια, επένδυση στις εγκαταστάσεις και μια συνολική προσπάθεια επαναφοράς του οργανισμού στο κορυφαίο επίπεδο της EuroLeague δημιούργησαν ξανά ενθουσιασμό στον κόσμο της ομάδας. Παρ’ όλα αυτά, η φετινή σεζόν έδειξε ότι πολλές φορές η υπερβολική πίεση και η ανάγκη για άμεσο αποτέλεσμα λειτουργούν περισσότερο εις βάρος παρά υπέρ της ομάδας.

Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε πως το φάιναλ φορ θα διεξαχθεί στην Αθήνα, το περιβάλλον γύρω από τον Παναθηναϊκό φορτώθηκε με τεράστιες απαιτήσεις. Ο πήχης ανέβηκε τόσο ψηλά, ώστε οτιδήποτε λιγότερο από την παρουσία στον τελικό θα θεωρούνταν αποτυχία. Σε αρκετές περιπτώσεις μέσα στη χρονιά, η αίσθηση αυτή μεταφέρθηκε και προς το εσωτερικό της ομάδας, δημιουργώντας ένα περιβάλλον έντονης πίεσης για παίκτες και προπονητικό επιτελείο.

Παράλληλα, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί επικοινωνιακά ο Γιαννακόπουλος πολλές φορές επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα του συλλόγου. Οι δημόσιες τοποθετήσεις, οι συχνές παρεμβάσεις μέσω social media και η διαρκής ένταση γύρω από την ομάδα δημιουργούν κλίμα που συχνά ξεφεύγει από το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Αν και μεγάλο μέρος του κόσμου του Παναθηναϊκού ταυτίζεται με το πάθος και τη δυναμική παρουσία του ιδιοκτήτη της ΚΑΕ, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν πως σε ορισμένες στιγμές η υπερένταση αυτή μεταφέρεται και μέσα στα αποδυτήρια.

Επιπλέον, ο σχεδιασμός του ρόστερ έδειξε πως υπήρξε έμφαση στα "μεγάλα" ονόματα παρά στη χημεία και στη συμπληρωματικότητα. Ο Παναθηναϊκός δημιούργησε ένα από τα πιο ακριβά ρόστερ στην Ευρώπη, όμως σε αρκετές περιπτώσεις έμοιαζε να στερείται ισορροπίας, ιδιαίτερα σε θέματα αμυντικής λειτουργίας και κατανομής ρόλων. Αυτές οι επιλογές δεν βαραίνουν μόνο τον προπονητή, αλλά συνολικά τη διοικητική και αγωνιστική στρατηγική που χαράχθηκε το περασμένο καλοκαίρι.

Σε συλλόγους του μεγέθους του Παναθηναϊκού, η ευθύνη είναι πάντοτε συλλογική. Ο Αταμάν ασφαλώς θα κριθεί αυστηρά για τις αγωνιστικές αδυναμίες της ομάδας, όπως και αρκετοί παίκτες που δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες. Όμως, όταν μια σεζόν ολοκληρώνεται χωρίς την επίτευξη του μεγάλου στόχου, τότε η συζήτηση αναπόφευκτα φτάνει και στη διοίκηση. Γιατί στον σύγχρονο ευρωπαϊκό αθλητισμό, η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από τα χρήματα που θα δαπανηθούν ή τα ηχηρά ονόματα, αλλά και από τη σταθερότητα, την ισορροπία και το κατάλληλο περιβάλλον που δημιουργείται γύρω από μια ομάδα.

Τέλος, το μόνο βέβαιο είναι πως το φετινό καλοκαίρι θα είναι από τα πιο κρίσιμα των τελευταίων ετών για τον Παναθηναϊκό. Οι αποφάσεις που θα παρθούν σε διοικητικό, αγωνιστικό και τεχνικό επίπεδο θα καθορίσουν αν η φετινή αποτυχία θα αποτελέσει μια απλή παρένθεση ή την απαρχή ενός νέου κύκλου αμφισβήτησης.

ΠΗΓΗ ΑΠΕ