ΑΡΓΟ ΡΟΛΟΪ

Γράφει η
Γιώτα Τριανταφύλλου

ΑΡΓΟ ΡΟΛΟΪ

Θα φυλάξω ένα δάκρυ
απ’ το πρόσωπο της νύχτας,
για του πόνου το ρολόι.
Τόσο πικρό όσο θαμπό,
στον άνεμο, στην καταχνιά, στη στάχτη.

Του μυαλού τα μονοπάτια
θα χαράξουν τη μοίρα.
Κάθε στροφή θα δείχνει τη ζωή
σε λεπτοδείκτες κουρασμένους.

Αργό ρολόι, που γρήγορα γυρνά,
με βλέφαρα κλειστά, στον χρόνο και σιωπά.

Λυγίσανε τα γόνατα
στου ρολογιού τους δείκτες,
λύγισαν τα κορμιά
στις ματωμένες νύχτες.

Ξάγρυπνη θα ταξιδέψω
το αργό ρολόι, που τον χρόνο θα κρατά,
όταν βιαστικά ζητά
να περάσει, να διαβεί, να προσπεράσει.

Με κερί θα του φωτίσω
αναμνήσεις ξεχασμένες,
στης ζωής τη μελωδία,
στης ζωής την τρικυμία.

Θα φυλάξω ένα δάκρυ
στης ζωής την καταιγίδα,
να χαρίσει στην ελπίδα.

Αργό ρολόι κουρασμένο,
που γρήγορα γυρνά
και πάντα προσπερνά.