Επαιτεία ψήφου και τα παρεπόμενα...

Γράφει η Ευμορφία Ρουποτιά

Πορεία ψήφου σήμερα: θέτω υποψηφιότητα-έρχομαι σε επαφή με τους/τις "δικούς μας"/"δικές μας"-καταγράφω αιτήματά τους-φυσικά δια της βεβαιωτικής διατύπωσης απαντώ ότι όλα θα γίνουν ή θα προσπαθήσω να γίνουν εφικτά και ανέφικτα-εκλέγομαι και από τούδε αρχίζει το γαϊτανάκι των επαφών, των συναλλαγών και των εκβιασμών (καλά δεν μου έφτιαξες το πεζοδρόμιο, δεν μου βρήκες εργασία, δεν μου έσβησες την κλήση, δεν μεσολάβησες για κάτι παραπάνω σε χρήματα, έλα εσύ μπορείς, ξέρεις τον τρόπο για όλα>ειδάλλως μην περιμένεις ξανά ψήφο (άσκηση ψυχολογικής βίας), μην τολμήσεις και πατήσεις το πόδι σου ξανά σε μας (απειλή...)-και εγώ ενδίδω, γιατί είμαι υποχρεωμένος /ή λόγω της επαιτείας της ψήφου-και τότε ίσως αναγκάζομαι να κάνω πράγματα και πέρα από τον νόμο, πέρα από κάθε διαφανή και αξιοκρατική διαδικασία, αφού έχω εγώ ο ίδιος/η ιδια αυτοενεχυροποιηθεί.
Σωστή πορεία ψήφου: θέτω υποψηφιότητα-εκθέτω πρόγραμμα-δεν επαιτώ, αλλά εθίζω τον απλό πολίτη στην εθελούσια και συνειδητή ψήφο με άξονα το συλλογικό καλό-δημιουργώ έναν δίαυλο επικοινωνίας με στόχο την αξιοκρατία, τη δικαιοσύνη, την μετατροπή του πολίτη από επαίτη σε πραγματικά ελεύθερο άνθρωπο που θα πιστέψει στις δυνάμεις του -ασκώ έργο συλλογικό και όχι κομματαρχούμενο.
Η όλη διαμορφούμενη κατάσταση καθιστά αναγκαία την αλλαγή πλεύσης, την απαλλαγή από κατάλοιπα του παρελθόντος και απο στιγμές της ιστορίας που δεν μας τιμούν, την ενίσχυση των θεσμών ως θεματοφυλάκων της αξιοπρέπειας, της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης. Κάποια στιγμή ο/η κάθε πολιτικός οφείλει να κατανοήσει ότι δεν έχει σημασία να έχει δίπλα του αυτούς ή αυτές που τον κολακεύουν και τον/την αγαπούν, γιατί τους κάνει τα χατίρια, αλλά όλους και όλες που πιστεύουν ότι ως πεπαιδευμένος /η κάτι παραπάνω μπορεί να προσφέρει. Και οι μεγαλύτερες έριδες δεν προκύπτουν για τα έργα που γίνονται (άλλωστε δημόσιο χρήμα είναι που διατίθεται γι αυτό και έργα πάντα γίνονται και θα γίνονται ως φυσική ροή της ζωής) αλλά για τα μικροπολιτικά ζητήματα που απορρέουν από την δουλική σχέση πολιτικού-πολίτη και που εν τέλει επηρεάζουν βαθύτατα την αρμονία της κοινωνίας δημιουργώντας πολλαπλές κρίσεις και φυσικά διχασμό.
Οι ευθύνες για τη διάβρωση της πολιτικής ζωής δεν είναι μονομερεις, καθώς είναι μια νοσούσα κατάσταση που έχει τις ρίζες της σε χρόνια δουλειάς, σε χρόνια αγραμματοσύνης και απαιδευσιάς. Σήμερα, όμως, που οι άνθρωποι έχουν φθάσει στο ζενίθ της γνώσης (μπορεί και όχι), πως είναι δυνατόν ως πολίτες μεν να δέχονται αυτή τη σχέση εξάρτησης και ως πολιτικοί δε να μην φροντίζουν με κραταίωση των θεσμών να την εξαλείψουν; Και η ευθύνη βαραίνει κυρίως τους /τις δεύτερους/ες που με τη γνώση που έχουν οφείλουν να λύσουν τον γόρδιο δεσμό της δουλοπρέπειας εκατέρωθεν κόβοντας θεσμικά κάθε ίνα μεμψιμοιρίας, παράλογων απαιτήσεων που επωάζουν την παρανομία και την αδικία και φυσικά τον θυμό.
Κλείνω με μια φράση του Πλάτωνα: "Η παιδεία είναι η βάση της επιλογής του άριστου βίου".