Η Δίκη του Ιησού, στο φως των Ιουδαϊκών και των Ρωμαϊκών θεσμών

Γράφει ο 

Σόκολος Νίκος

Η σύνδεση της δικαιοσύνης, με την δίκη του Ιησού Χριστού θεωρείται, ένα από τα μεγαλύτερα δικαστικά φιάσκο της ιστορίας , όχι μόνο επειδή καταλάβαμε πως λειτουργεί το ρωμαϊκό και το ιουδαϊκό δίκαιο, αλλά και γιατί μετεξελίχθηκε σε μια ανοιχτή αντιπαράθεση, ώστε να ασκηθεί πίεση, να προκληθεί βλάβη, και να επιβληθεί η θέληση των δικαστικών λειτουργών, επιδιώκοντας την εξόντωση του Ιησού Χριστού. 
Και αυτό γιατί αν η έννοια του δικαίου, το οποίο είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπινου κοινωνικού ιστού, χαρακτήριζε βαθύτατα, την θρησκευτική σκέψη του αρχαίου Ισραήλ, τις δικαιικές δομές, αλλά και ένα σύνθετο σύστημα της πολιτικής, της κοινωνικής, της θρησκευτικής και της νομικής οργάνωσης, με τις εξουσίες των παλαιών αρχόντων, να διεισδύουν στο ρωμαϊκό δίκαιο, η δίκη του Ιησού, παραμένει μια παρωδία, λόγω της σωρείας των παραβιάσεων, των ψευδών κατηγοριών, των βασανιστηρίων, και τελικά της ίδιας της σταυρώσεως του, παρά την εξακρίβωση της αθωότητας του. 
Εξάλλου η ιστορία του αποτρόπαιου μαρτυρίου της σταύρωσης, είναι ίσως ο φρικτότερος τρόπος θανάτωσης, που έχει εφεύρει ανθρώπινος νους , ιδιαίτερα όταν οι αρχαίοι Ρωμαίοι, μπορεί να θεωρούνταν από τους ιστορικούς ως οι πιο πολιτισμένοι της εποχής, αλλά οι τιμωρίες τους ήταν χαρακτηριστικές και μαρτυρικές. 
'Ετσι μέσα σε αυτή την κατάσταση, με την οποία καταγράφουμε, μια τόσο πολυδιάστατη και πολυσήμαντη έννοια, που έχουν σχέση με το δίκαιο και την δικαιοσύνη, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε ότι υπήρχαν έντονες καταγγελίες και ευρεία δυσαρέσκεια, σχετικά με την διαφθορά στον ναό των Ιεροσολύμων. 
Η διαφθορά αυτή δεν αφορούσε μόνο την θρησκευτική πτυχή, αλλά κυρίως την οικονομική εκμετάλλευση των πιστών, από την Ιερατική αριστοκρατία. 
Αυτό σημαίνει ότι στο εξωτερικό χώρο του ναού, οι έμποροι και οι αργυραμοιβοί, πουλούσαν ζώα για θυσίες, και άλλαζαν ξένο νόμισμα, με το '' ιερό νόμισμα του ναού ''. 
Οι έμποροι σε συνεργασία με τους ιερείς επέβαλλαν υπερβολικά υψηλές τιμές, εκμεταλλευόμενοι τους προσκυνητές που έρχονταν από μακριά. 
Εκτός από όλα αυτά, ο ναός των Ιεροσολύμων, αντί για οίκος Προσευχής, έγινε οίκος εμπορίου. Ο Ιησούς με την πράξη του, να διώξει τους εμπόρους, κατήγγειλε ότι ο ναός, είχε μετατραπεί σε ''σπήλαιο ληστών ''.
Συνεπώς οι πράξεις του Χριστού στον ναό, αποτελούσαν μια άμεση πρόκληση και κριτική απέναντι σε ένα θεσμοθετημένο σύστημα, που εκμεταλλευόταν τον απλό λαό, στον όνομα της Θρησκείας. 
H σύνδεση της δικαιοσύνης με την δίκη του Ιησού, μπορεί ακόμα να συσχετιστεί με τα φαινόμενα διαφθοράς των δικαστικών λειτουργών των ιουδαίων και των ρωμαίων, καθώς αρκετοί από αυτούς, είχαν ήδη προαποφασίσει την ενοχή του Ιησού, θεωρώντας τον επικίνδυνο, για την θρησκευτική και την πολιτική τάξη. 
Έτσι κοντά σε όλα αυτά, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε, ότι το Ρωμαϊκό και το Ιουδαϊκό δίκαιο, εκείνης της εποχής, είχε πολλά νομοθετικά κενά, ασάφειες, μεροληψία κατά την απονομή της δικαιοσύνης, άλλες διοικητικές πρακτικές η ρόλους, με τους οποίους προωθείται η εφαρμογή της πολιτικής, με βάση την σκοπιμότητα, και όχι την αναζήτηση της αλήθειας. 
Η παγίωση αυτής της αρχής, φέρνει πιο πολύ φως στους Ιουδαικούς και Ρωμαϊκούς θεσμούς, οι οποίοι συνδέονται με τις κοινωνικές και με τις πολιτικές πιέσεις, αλλά και με το πως εξέτασαν την υπόθεση του Ιησού. 
 Άλλωστε να μην ξεχνάμε ότι στην σημερινή εποχή, η διαφθορά διαχέεται σε όλο το φάσμα της οικονομικής και της πολιτικής, και της κοινωνικής ζωής, με ολέθριες συνέπειες στην εύρυθμη λειτουργία, στην σχέση των πολιτών, με τους Θεσμούς, και στην απρόσκοπτη λειτουργία του πολιτεύματος. 
Κοντά σε όλα αυτά, ας μην ξεχνάμε ακόμα, ότι η διαφθορά της Αρχιερατικής οικογένειας, οι ανώτεροι ιερείς, κυρίως η οικογένεια του Άννα, κατηγορούνταν ότι είχε καταστήσει το ιερατικό αξίωμα, κληρονομικό και πλούτισαν από την διαχείριση των θυσιών, την είσπραξη των κεφαλικών φόρων του ναού των Ιεροσολύμων , αλλά και από την ενοικίαση των χώρων πώλησης. 
Επιπλέον στην δίκη κατά του Ιησού, υπήρξαν σοβαρές παρατυπίες στην διαδικασία, χρήση ψευδομαρτύρων, πίεση για ομολογία, γεγονός που παραβίαζαν το ιουδαϊκό δίκαιο της εποχής, ενώ χρησιμοποίησαν το θρησκευτικό δίκαιο, για να πετύχουν πολιτικούς στόχους, καταδικάζοντας τον Ιησού, σε μια διαδικασία, που στερούνταν νομιμότητας και δικαιοσύνης. 
Μόνο από αυτά τα στοιχεία, φωτίζονται πιο πολύ το Ρωμαϊκό και Ιουδαϊκό δίκαιο, το οποίο ταυτίζεται ίσως με την επικρατούσα άποψη, ότι η συνείδηση του άδικου, είναι πιο διαιρετή και ενισχυμένη.