Η Ελλάδα θωρακίζεται ή εκτίθεται; Το επικίνδυνο παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο!

Γράφει ο 
Γιώργος Καρανάσιος 
gkaranasios24@gmail.com 

Κάτι δεν πάει καλά...
- Από την κατοχή στην Κύπρο…
- στα Ίμια…
- στα τουρκικά ερευνητικά στο Αιγαίο…
- στα γεγονότα στον Έβρο…
- στην τουρκολιβυκή ΑΟΖ…
- στην παρεμπόδιση ενεργειακών σχεδίων σε Κύπρο, Κάσο και Καστελλόριζο...
-Και τώρα:
Ο Υπ. Εξ. της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, προειδοποίησε ότι η συνεργασία Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ «δεν ενισχύει την εμπιστοσύνη, αλλά δημιουργεί δυσπιστία» και ότι τέτοιες συμμαχίες «μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε πόλεμο».
  Αν το δει κανείς ψύχραιμα, αυτή η τοποθέτηση δεν είναι τυχαία, ούτε υπερβολική.
  Η Τουρκία δεν λειτουργεί επιπόλαια. Αναλύει, σχεδιάζει και αντιδρά με βάση τα συμφέροντά της. 
  Ο Φιντάν, με τη διαδρομή του στις τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών, γνωρίζει πολύ καλά τι λέει.
  Αυτό που φαίνεται να ενοχλεί την Άγκυρα είναι κάτι βαθύτερο:
η αίσθηση ότι διαμορφώνεται ένα πλέγμα συνεργασιών στην Ανατολική Μεσόγειο που την παρακάμπτει, κυρίως σε ενέργεια, γεωπολιτική επιρροή και ασφάλεια.
  Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ επιδιώκει να ενισχύσει τη θέση του στην περιοχή, δημιουργώντας συμμαχίες. 
  Σ' αυτό το πλαίσιο, η συνεργασία με Ελλάδα και Κύπρο δεν είναι απλώς συμβολική, έχει στρατηγικό βάθος.
  Εδώ αρχίζει το επικίνδυνο σημείο.
  Όταν διαμορφώνονται «μπλοκ» κρατών σε μια ήδη εύφλεκτη περιοχή, η άλλη πλευρά δεν μένει αδρανής. Αντιδρά. Εξοπλίζεται.     Σκληραίνει τη στάση της.
Έτσι δημιουργείται μια αλυσίδα έντασης.
Δεν σημαίνει ότι υπάρχει άμεση πορεία προς πόλεμο. Σημαίνει όμως ότι αυξάνονται οι πιθανότητες λάθους, παρεξήγησης ή κλιμάκωσης.
Ιδιαίτερα όταν εμπλέκονται μεγάλοι παίκτες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, και όταν η περιοχή συνδέεται με ενεργειακά συμφέροντα και θαλάσσιες οδούς, όπως τα Στενά του Ορμούζ.
Ένα ακόμη στοιχείο που δεν πρέπει να αγνοείται είναι ο τρόπος με τον οποίο γίνονται αυτές οι συνεργασίες. 
Οι δημόσιες εμφανίσεις ηγετών, οι κοινές δηλώσεις και οι στρατηγικές συμφωνίες δεν είναι τυπικές κινήσεις. Στέλνουν μηνύματα.
Και αυτά τα μηνύματα διαβάζονται διαφορετικά από κάθε πλευρά.
Η Τουρκία τα διαβάζει ως προσπάθεια περιορισμού της.
Το Ισραήλ ως ενίσχυση της ασφάλειάς του.
Η Ελλάδα και η Κύπρος ως αναγκαία θωράκιση.
Το πρόβλημα είναι ότι όταν όλοι θεωρούν ότι αμύνονται, τότε κανείς δεν νιώθει ότι προκαλεί, αλλά η ένταση ανεβαίνει. Και εκεί βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος.
Η Ιστορία έχει δείξει ότι μεγάλες κρίσεις δεν ξεκινούν πάντα από συνειδητή επιλογή πολέμου, αλλά από συσσώρευση εντάσεων, λάθος εκτιμήσεις και υπερβολική αυτοπεποίθηση.
Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή.
Σε τέτοιες συνθήκες, οι μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα κινδυνεύουν να βρεθούν μέσα σε ευρύτερες γεωπολιτικές συγκρούσεις, χωρίς να το έχουν επιδιώξει.
Και τότε οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται πάντα με βάση το εθνικό συμφέρον, αλλά με βάση τις ισορροπίες των ισχυρών.

➡️ Υ.Γ1. Υπάρχει όμως και μια σκληρή αλήθεια που πολλοί αποφεύγουν να δουν.
Στην Ελλάδα καλλιεργείται η ψευδαίσθηση ότι η στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ αποτελεί ασπίδα απέναντι στην Τουρκία.
Ότι μας προστατεύει.
Δεν είναι έτσι.
Το Ισραήλ δεν κάνει συμμαχίες για να προστατεύει άλλους.
Κάνει συμμαχίες για να εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα.
Και όταν τα συμφέροντα αλλάξουν, αλλάζουν και οι συμμαχίες. Το γνωρίζουμε από το πρόσφατο παρελθόν, όταν συμπορεύονταν με Τουρκία...
Η πραγματικότητα είναι απλή:
μια χώρα που βρίσκεται σε μόνιμη ένταση με ολόκληρη τη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να αποτελεί εγγύηση σταθερότητας για κανέναν.
Αντίθετα, μεταφέρει την ένταση σε όποιον συνδέεται μαζί της.
Και εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος.
Η Ελλάδα, αντί να λειτουργεί ως δύναμη ισορροπίας, κινδυνεύει να μετατραπεί σε μέρος ενός ευρύτερου γεωπολιτικού παιχνιδιού που δεν ελέγχει.
Και σε τέτοια παιχνίδια, οι μικρότεροι παίκτες δεν αποφασίζουν, ακολουθούν.
Η Ιστορία έχει δείξει ότι οι «προστασίες» των ισχυρών είναι πάντα υπό όρους.
Και όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή, κάθε χώρα κοιτάζει τον εαυτό της.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό και σκληρό:
Η Ελλάδα θωρακίζεται,
ή απλώς εκτίθεται;
Γιατί αν η απάντηση είναι το δεύτερο, τότε το τίμημα δεν θα είναι θεωρητικό.
Θα είναι εθνικό.

➡️ Υ.Γ2. Η Ελλάδα δεν είναι απλός παρατηρητής.
Με αμερικανικές βάσεις στο έδαφός της και στρατιωτική παρουσία, όπως η αποστολή Patriot στη Σ. Αραβία, εμπλέκεται  άμεσα ή έμμεσα στις εξελίξεις της περιοχής.
Την ίδια στιγμή έχουμε πολιτικές δηλώσεις (πρωθυπουργού), όπως ο χαρακτηρισμός επιθέσεων με εκατοντάδες θύματα ως «αντιπαραγωγικών», που δείχνουν μια στάση που γεννά ερωτήματα.
Και εδώ βρίσκεται ένα κρίσιμο ζήτημα:
Αποφάσισε ο ελληνικός λαός αυτή τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ, όταν ο ηγέτης του διέπραξε και διαπράττει γενοκτονία έχει ένταλμα σύλληψης σε βάρος του από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας;