ΜΝΗΜΗ Φοίβου Ιωσήφ

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός

Ο γράφων αισθάνεται την υποχρέωση με λίγα λόγια βγαλμένα από την καρδιά του να αποχαιρετήσει το Φοίβο Ιωσήφ παιδικό φίλο και αρκετές φορές πνευματικό συμπορευτή. Η αποχώρηση από τούτον τον υπαρκτό κόσμο του Φοίβου ήταν πραγματικά απώλεια για τον τόπο μας, για τα πνευματικά μας δρώμενα για την εφημερίδα μας. 
Ο Φοίβος Ιωσήφ εκτός από επιτυχημένος επιχειρηματίας στον τόπο μας και εκτός αυτού, υπήρξε μια ανεπανάληπτη πνευματική προσωπικότητα. Όσοι έχουν διαβάσει δημοσιευμένα άρθρα του στην εφημερίδα μας και όπου αλλού, μπορούν να έχουν γνώμη για την κατάθεσή μου αυτή. 
Τα κείμενά του διανθισμένα μ’ έναν ιδιαίτερο προσωπικό του τρόπο, πάντα κινούνταν στα πλαίσια του σωστού, του λογικού, του ανθρώπινου. 
Επιζητούσε με το δικό του τρόπο, με τη δική του ευαισθησία και πολλές φορές με κριτική όχι του συνηθισμένου μας γίγνεσθαι, να μας δώσει το σωστό οδοιπορικό της ανθρώπινης ύπαρξης και αξίας, των ανθρώπινων θέσεων, του σωστού, του δίκαιου, του υπαρκτού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σωστός στις θέσεις του, στα είναι του, στα πιστεύω του. Ασυμβίβαστος, διορατικός, αγαπητός στους συνανθρώπους του, οραματιστής μιας κοινωνίας ιδανικής. Γι’ αυτές τις θέσεις, γι’ αυτά τα πιστεύω του, παρ’ όλη την εργασιακή του επιβάρυνση, ασχολήθηκε κατά καιρούς όπως έλεγε και με τα κοινά. 
Η φτωχή πένα του γράφοντα δεν είναι ικανή να σκιαγραφήσει και να ανεβάσει ψηλά-πολύ ψηλά αυτόν τον προικισμένο άνθρωπο σοφό θα έλεγα, αλλά και διακατεχόμενο από τα πανανθρώπινα ιδεώδη. Θα σταματήσω εδώ. Επειδή όμως τον ανέφερα και ως παιδικό φίλο, αν και τον περνούσα λίγα χρόνια, θα αναφερθώ στο εξής.
Τα έτη 1954, 1955, 1956, παιδί ακόμη, βρισκόμουν στο χωριό Μεγάλη Κάψη Δυτικής Φθιώτιδος όπου υπηρετούσε δάσκαλος, ο μακαρίτης πατέρας μου. Τα καλοκαίρια αυτών των χρόνων, ίσως και άλλου ακόμα χρόνου, ο πατέρας του Φοίβου, έφερνε την οικογένειά του, για παραθερισμό στο χωριό. 
Τότε προτιμούσαν το βουνό και όχι τη θάλασσα. Όλα τα αδέρφια εκεί. Νίκος, Δημήτρης, Γιάννης, Φοίβος. Όπως ανέφερα εγώ ήμουν λίγο μεγαλύτερος. Θυμάμαι όμως, ότι για την εποχή εκείνη της φτώχειας και της ανέχειας, η οικογένεια Ιωσήφ ξεχώριζε γιατί ήταν αρκετά εύπορη. 
Όμως όλα τα παιδιά της οικογένειας, δεν κρατούσαν αποστάσεις από τα άλλα παιδιά του χωριού που τα έδερνε η φτώχεια και η μιζέρια.
Γινόταν ένα μαζί τους και τα διέκρινε η καλοσύνη, η ευγένεια και η αγάπη. 
Να τι θα πει οικογενειακή αγωγή. 
Δυστυχώς ο Νίκος και ο Δημήτρης έφυγαν νωρίς. Τώρα έφυγε και ο Φοίβος. Έμεινε ο Γιάννης. Γιάννη έμεινες μόνος σου. Μαζί όμως με τους απογόνους σας, καλείσαι να κρατήσεις γερά τα ηνία τα Ιωσηφέικα. Αυτά για την Ιστορία. 
Καλό ταξίδι Φοίβο. Εύχομαι εκεί που θα πας να βρεις αυτά που εδώ ήταν τα πιστεύω σου, οι οραματισμοί σου και τα επιζητούσες με τον τρόπο ζωής και με τη γραφίδα σου.