Μνήμη Μάνας

Γράφει ο Αθ. Δ. Γκίκας
Μαθηματικός

Το έγραψε ο ποιητής πριν από μένα:
«Μάνα κράζει το παιδί, ο υιός, ο γέρος»

Μεγάλωσα πολύ . έχω περάσει τα 80 και όμως: 
•    Μου λείπει το ψωμί της μάνας, το άγγιγμά της, οι ευχές της που τις θεωρώ ακόμα δύναμη που με κρατά όρθιο. 
•    Μου λείπουν οι ώρες που περνούσα μαζί της. Δεν έχει σημασία αν κουβεντιάζαμε. Μου αρκούσε να τη βλέπω να ζυμώνει, να πλένει, να μαγειρεύει, να φυτεύει ζαρζαβατικά και λουλούδια. Να αραδιάζει στο τραπέζι μεσημέρι – βράδυ οχτώ (8) πιάτα φαγητό. 
•    Μου λείπει η μυρουδιά από το αφροκίδωνο και τη λεβάντα που έβαζε στο μπαούλο με τα ρούχα. 
•    Μου λείπει η τάξη και η νοικοκυροσύνη της. Πως τα προλάβαινε όλα; Μου φαίνεται σα να πολλαπλασιάζονταν τα δυο της χέρια και γίνονταν 4, 6, 8 για να πλένουν, να μαγειρεύουν, να σκουπίζουν να φυτεύουν και να θερίζουν με το δρεπάνι. 
•    Μου λείπει η διαπεραστική της ματιά. Το ένα μάτι να δείχνει αυστηρότητα για τις αταξίες μας και το άλλο τρυφερότητα, διαρκή αγάπη, ανοχή. 
•    Μας έβγαλε μαζί με τον πατέρα ζωντανούς από Κατοχή και Εμφύλιο σφραγίζοντας με τη δική τους θέληση το λόγο της γραφής. 

«Πάτερ ους συ μοι δέδωκας εφύλαξα και ουδείς εξ αυτών απώλετο»

Πώς να ξεχάσεις τέτοιους γονείς.
Μέρα που είναι σήμερα θέλω να τιμήσω και τους δυο. Κάθε μέρα τους φέρνω στη μνήμη μου. 
Την καθιερωμένη ημερομηνία γιορτής για τη Μάνα την αντιλαμβάνομαι ως καθιερωμένη υπενθύμιση για όποιον πάει να την ξεχάσει. Ξεχνιέται όμως η μάνα;