Ο ορίζοντας στη Δύση σκοτεινιάζει !

Ο πλανήτης φλέγεται στην κυριολεξία. Ο κόσμος ξαναγίνεται κομμάτια για να ξαναμοιραστεί από τις μεγάλες δυνάμεις. Η μία κρίση ξεσπά πίσω από την άλλη τα τελευταία 15 χρόνια.

Η αποδόμηση του κόσμου μέσα στον οποίο ζούσαμε μετά τις δύο κρίσιμες καμπές της ιστορίας, το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου και το τέλος της ψυχροπολεμικής εποχής, ξεκίνησε με την μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση το 2008, όπου χρηματιστήρια και οικονομίες κατέρρευσαν, συνεχίστηκε με την πανδημική κρίση, για να ακολουθήσει η Ρωσική εισβολή και ο πόλεμος στην Ουκρανία, η ενεργειακή κρίση και η γεωπολιτική κρίση που βιώνουμε σήμερα μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ στις ΗΠΑ. Την ατζέντα των διεθνοπολιτικών εξελίξεων καθορίζει μια εθνικιστική ξενοφοβική κυβέρνηση στην μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, τις ΗΠΑ. Κυβερνά τον κόσμο με απίστευτο κυνισμό και χωρίς προσχήματα. Χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν και χωρίς να λογαριάζει κανέναν. Απόδειξη η αρπαγή ενός αρχηγού ανεξάρτητου κράτους και η απαίτηση του “ηγεμόνα” να κάνει δική του τη Γροιλανδία που ανήκει στη Δανία, επίσης μια ανεξάρτητη χώρα της ευρωπαϊκής ένωσης και μέλος του ΝΑΤΟ. Η τελευταία δήλωση του Αμερικανού προέδρου ότι “δεν χρειάζεται το διεθνές δίκαιο”, είναι η ληξιαρχική πράξη θανάτου του ελεύθερου κόσμου και του διεθνούς συστήματος εξουσίας και συνεργασίας που στηριζόταν σε κανόνες ! Πόλεμος όλων εναντίον όλων δηλαδή με προμετωπίδα το δίκαιο του ισχυρότερου. Κανόνας που χαρακτηρίζει το νόμο της ζούγκλας και όχι φυσικά οργανωμένες ανθρώπινες κοινωνίες και κράτη. Ο νόμος της ζούγκλας “βαφτίζεται” ρεάλ-πολιτίκ αλλά τίποτα δεν είναι πολιτικά ορθό αν είναι ηθικά λάθος.

Σε όλους αυτούς τους κυνικούς, αμοραλιστές και άπληστους, θέλουμε να επισημάνουμε ότι το δίκαιο του ισχυρότερου υπήρχε ανέκαθεν αλλά οι κοινωνίες πήγαν μπροστά γιατί πρόσφεραν στους λαούς τους αγαθά όπως η εθνική ανεξαρτησία, ελευθερίες και ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν έγιναν τζάμπα τα τελευταία τριακόσια χρόνια τρεις επαναστάσεις η Αγγλική, η Αμερικάνικη και η Γαλλική, για να ισχυρίζονται σήμερα οι αλαζόνες πολιτικοί ότι δεν χρειάζεται η Δημοκρατία και το διεθνές δίκαιο. Για πολλές δεκαετίες δύο συστήματα ισχυρίζονταν πως είχαν θέσει ως προτεραιότητα το συμφέρον των ανθρώπων.

Σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας το 1990 το ένα το σοσιαλιστικό κατέρρευσε και το άλλο το φιλελεύθερο αποδείχτηκε ότι ήταν φανερά καλύτερο. Γι αυτό άλλωστε και επικράτησε στον πολιτικό ανταγωνισμό. Πρόσφερε στους πολίτες του Δημοκρατία, ευκαιρίες και ευημερία. Αντιπροσωπευτικούς κοινοβουλευτικούς θεσμούς, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, ελευθερία λόγου, ελευθερία τύπου, ελευθερία έκφρασης, ατομικά δικαιώματα και κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία σε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Το σύστημα αυτό αναγνώρισε για πρώτη φορά στην ιστορία τα πολιτικά δικαιώματα όλων των ενήλικων πολιτών. Πρόσφερε όμως και θεσμούς που έβαζαν περιορισμούς στην δύναμη της πλειοψηφίας. Δηλαδή στον εκάστοτε ισχυρό. Ακριβώς για να μην έχει τη δυνατότητα να κάνει ότι θέλει επειδή κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων των πολιτών ή επειδή διαθέτει πολλά λεφτά.

Τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην μεγαλύτερη Δημοκρατία του κόσμου συνιστούν οπισθοδρόμηση σε έναν κόσμο οπού κυριαρχούσε το δίκαιο του ισχυρότερου, επιτρέποντας σε αυτούς που είχαν την εξουσία αρπακτικές και γκαγκστερικές μεθόδους σε βάρος αδύνατων κρατών και ανυπεράσπιστων πολιτών !

Η δημόσια παρέμβαση του προέδρου της Γερμανικής Δημοκρατίας που μίλησε για άντρο ληστών, τα λέει όλα και περιγράφει με τον εναργέστερο τρόπο αυτό που ζούμε σήμερα.

Ξεχνάμε όμως ότι η Αμερική δεν έγινε μεγάλη γιατί έσπερνε στον κόσμο τον φόβο και τον τρόμο με τα υπερσύγχρονα όπλα που διέθετε. Μεγάλη έγινε γιατί ενσάρκωνε το ιδεώδες της δημοκρατικής διακυβέρνησης που στηρίζονταν στην ελεύθερη βούληση των πολιτών της. Μεγάλη έγινε γιατί οι άλλοι λαοί ήθελαν να της μοιάσουν ! Γιατί είχαν εδραία την πεποίθηση ότι σε αυτή τη χώρα και σε αυτό το κράτος εφαρμόζονται οι καλύτερες ιδέες για τη Δημοκρατία και την ευημερία των πολιτών!

Οι ηγεσίες όμως παίζουν πάντα καταλυτικό ρόλο για να αλλάξει κατεύθυνση μια κοινωνία. Αυτό συμβαίνει σήμερα στον δυτικό κόσμο. Αλλαγή κατεύθυνσης από ηγεσίες αυταρχικές, εθνικιστικές, ξενοφοβικές που καλλιεργούν το μίσος σε βάρος των πολιτικών τους αντιπάλων και όσους διαφωνούν μαζί τους. Το χειρότερο όλων όμως είναι ότι επιτίθενται στους παραδοσιακούς συμμάχους τους, στους οποίους το μόνο ρόλο που τους αναγνωρίζουν είναι αυτός του. ..υπηρέτη των δικών τους συμφερόντων. Σήμερα ο ορίζοντας στη Δύση σκοτεινιάζει.

Το σύστημα που επιβίωσε από τον ανταγωνισμό γιατί αποδείχτηκε καλύτερο για την ευημερία και την πρόοδο των κοινωνιών, απειλείται και κινδυνεύει να χάσει τα ηθικά του πλεονεκτήματα μοιάζοντας ολοένα και περισσότερο με το σύστημα που ηττήθηκε και κατέρρευσε. Άραγε θα έχει και αυτό την ίδια τύχη ;

                                                                                                                                                                                           Χρήστος Αλεξανδρής