Όνειρα ακριβά πληρωμένα

Γράφει η 
Γιώτα Τριανταφύλλου 

Όνειρα ακριβά πληρωμένα

Άπλωσε το χέρι της, η αιθάλη
να κρύψει τα πολύτιμα φυλακτά της.

Όνειρα, ακριβά πληρωμένα.

Τις μέρες φορούσε πράσινα φύλλα ροδιάς
κι αγκάλιαζε τα μωρά της.
Χιλιάδες μωρά, 
κρυμμένα στο κιτρινοκόκκινο κέλυφος,
προστατευμένα από το βοερό μελίσσι,
βασανίζονταν στον συνωστισμό τους.

Μα σαν βραδιάσει…
Δαρμένο σκυλί,
με σκυμμένο κεφάλι και μαύρο λουρί,
κυλιόταν στα χαντάκια του δρόμου.

Όνειρα, ακριβά πληρωμένα,
πιασμένα στον κρίκο της νύχτας,
με αλυσίδα περασμένη στην τρύπα βελόνας.

Εργάτρια με το βλέμμα σκυμμένο
πόντο πόντο κεντούσε τις καμινάδες
με πέπλο ζωής θνητής που ξερνάει
το αίμα και ντύνει τη νύχτα.
Εργάτρια ακουμπισμένη
σε κομμένα ραβδιά, σαν πρόχειρους φράχτες.

Δεν ξεγελιέται, δεν κοιτάζει,
δεν θέλει να ξέρει.

Άνθρωποι, πολύτιμα φυλαχτά,
κρυμμένα στην αιθάλη από φόβο μην ξεγελαστούν
και κοιτάξουν πιο βαθιά στη συνήθεια.