Όταν η Τάξη γίνεται αρένα, η Κοινωνία γίνεται θεατής και οι Κυβερνήσεις κοιτάζουν αλλού

Γράφει ο 
Γιώργος Καρανάσιος 
gkaranasios24@gmail.com 

Όλα ξεκινούν από το σπίτι. Από τον πατέρα και τη μάνα. Από εκεί όπου το παιδί μαθαίνει τις πρώτες λέξεις, τις πρώτες αξίες, τον πρώτο σεβασμό. Εκεί σπέρνεται ο χαρακτήρας. Και ό,τι σπέρνεται εκεί, αργά ή γρήγορα θερίζεται στην κοινωνία.
Η ιστορία της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου στη Θεσσαλονίκη δεν είναι απλώς μια τραγική είδηση. Είναι ένα μικρό πορτρέτο της κοινωνίας που έχουμε χτίσει.
Μια εκπαιδευτικός με αξιόλογες σπουδές μπήκε στην τάξη για να κάνει αυτό που κάνουν οι δάσκαλοι εδώ και αιώνες: να μεταδώσει γνώση. Να βοηθήσει παιδιά να γίνουν άνθρωποι. Και βρέθηκε να παλεύει με κάτι πολύ μεγαλύτερο από το μάθημα: την αδιαφορία.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, μέσα στην τάξη δεχόταν χλευασμό, προκλήσεις, αντικείμενα που εκσφενδονίζονταν, θρανία που μετακινούνταν για να της κλείσουν τον δρόμο, φωνές και χάος.
Σε μια περίπτωση εκτοξεύτηκε ακόμη και ανοιχτό μπουκάλι με σοκολατούχο γάλα πάνω της.
Δεν ήταν απλώς αταξία. Ήταν εξευτελισμός.
Δεν ήταν όμως μυστικό. Η ίδια είχε ενημερώσει τις αρμόδιες αρχές. Είχε στείλει υπόμνημα στο Υπ. Παιδείας και στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης καταγγέλλοντας τα περιστατικά.
Ζήτησε βοήθεια.
Στην Ελλάδα, όμως, έχουμε μια παράξενη ικανότητα. Όταν κάποιος καταγγέλλει ένα πρόβλημα, αντί να κοιτάξουμε το πρόβλημα, κοιτάμε τον άνθρωπο που το κατήγγειλε. 
Το έχουμε δει πολλές φορές: σε σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς, εκείνοι που μίλησαν βρήκαν τον μπελά τους, στοχοποιήθηκαν, κυνηγήθηκαν.
Δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία διαχέεται σ' όλη την κοινωνία. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, που διαχέεται στην κοινωνία της σήψης.
Το πραγματικό όμως ερώτημα βρίσκεται αλλού.
Αυτά τα παιδιά ποιοι τα μεγάλωσαν;
Γιατί το bullying δεν γεννιέται στο σχολείο. Μεγαλώνει στο σπίτι, σιωπάται στο σχολείο και τελικά νομιμοποιείται από την κοινωνία.
Το παιδί που κοροϊδεύει τον δάσκαλο, που γελά όταν εξευτελίζεται ένας άνθρωπος, που θεωρεί την τάξη αρένα, δεν το έμαθε μόνο του. Κάπου άκουσε ότι δεν υπάρχουν όρια. Κάπου έμαθε ότι πάντα φταίει ο άλλος. Ότι «το παιδί μου δεν κάνει τέτοια».
Έτσι δημιουργούμε μια κοινωνία γεμάτη μικρούς βασιλιάδες χωρίς κανόνες.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο. 
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι μιλούν εύκολα για την κρίση των νέων, για τη βία, για την κοινωνική παρακμή και την απουσία αξιών. Σπάνια όμως τολμούμε να κοιτάξουμε τον καθρέφτη της ίδιας της κοινωνίας. Μια κοινωνία που γεννά αυτά τα περιστατικά, τα σιωπά, τα καλύπτει και μόνο όταν μια εκπαιδευτικός κατέρρευσε, το γεγονός έγινε γνωστό.
Γιατί τα παιδιά δεν γεννιούνται μέσα στο κενό. Μεγαλώνουν μέσα στο περιβάλλον που δημιουργούν οι ενήλικες, όπως τονίστηκε. 
Μέσα σε αντιλήψεις, σε φοβίες, σε ιδεοληψίες και αντιφάσεις της ίδιας κοινωνίας μας.
Και τι επικρατεί γύρω τους;
Μια κοινωνία που συχνά σπρώχνει τη νέα γενιά προς την πνευματική νάρκωση. 
Μια κοινωνία που της μαθαίνει να ονειρεύεται το εύκολο χρήμα και την εύκολη δόξα. Που γεμίζει τον δημόσιο χώρο με πρότυπα επιφανειακά, χωρίς παιδεία και χωρίς ήθος. Που αφήνει τους νέους χωρίς τα ουσιαστικά εργαλεία για να σταθούν στα πόδια τους.
Μια κοινωνία που  θέλει τους νέους αμόρφωτους, χωρίς μεγάλους στόχους, χωρίς βαθύτερα όνειρα. Γιατί οι σκεπτόμενοι άνθρωποι είναι πιο δύσκολοι στη χειραγώγηση.
Μέσα σ' αυτό το τοπίο και ο δάσκαλος που προσπαθεί να σταθεί όρθιος.
Από τη μία πλευρά παιδιά που δεν έχουν μάθει όρια και από την άλλη ένα κράτος μ' ένα προβληματικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Και να ένα ακόμη από τα αποτελέσματα:
η τάξη γίνεται αρένα και ο δάσκαλος μένει μόνος.
Η Σ. Χρηστίδου εργαζόταν σε τρία σχολεία, δίδασκε σε οκτώ τμήματα, έτρεχε από αίθουσα σε αίθουσα προσπαθώντας να κάνει το αυτονόητο: να διδάξει, τελικά κατέρρευσε.
Δεν πέθανε μόνο από ένα εγκεφαλικό. Πέθανε από πίεση. Από φόβο. Από εξευτελισμό. Από μοναξιά. Από τη σιωπή γύρω της.
Και το πιο τρομακτικό ερώτημα δεν είναι πώς πέθανε.
Το ερώτημα είναι:
πόσοι ήξεραν και δεν έκαναν τίποτα;
Γιατί το bullying δεν είναι παιδικό παιχνίδι. Είναι βία. Και η βία, όταν την αφήνεις να μεγαλώσει, βρίσκει πάντα τρόπο να καταστρέψει ανθρώπους.
Πήγε στη δουλειά της για να διδάξει και δεν γύρισε στο σπίτι της.
Η κοινωνία κοιτάζει αλλού, όπως συχνά κάνει σε πολλά σοβαρά κοινωνικά προβλήματα.
Γιατί αν κοιτάξει κατάματα το πρόβλημα, θα πρέπει να παραδεχτεί κάτι πολύ απλό και πολύ ενοχλητικό:
Ότι τα παιδιά μας δεν έγιναν έτσι μόνα τους.
Εμείς τα μεγαλώσαμε έτσι.

Υ.Γ.1. Η βία των ανηλίκων δεν γεννιέται στο κενό. Είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας που αφήνουμε και ανέχομαστε. Αναρτήσεις και σειρά δημοσιευμένων άρθρων : «Η βία των ανηλίκων, καθρέφτης της κοινωνίας μας», Γεώργιος Καρανάσιος.

Υ.Γ2.
Η καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας Σοφία Χρηστίδου υπέστη αιμορραγικό εγκεφαλικό στις αρχές Μαρτίου 2026 και κατέληξε στις 7 Μαρτίου στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με την οικογένειά της, είχε προηγουμένως καταγγείλει επανειλημμένα περιστατικά εκφοβισμού από μαθητές, ενώ βρισκόταν και υπό έντονη πίεση λόγω παραπομπής της σε υγειονομική επιτροπή. Για την υπόθεση έχει διαταχθεί εισαγγελική έρευνα, ενώ η οικογένεια κινείται νομικά κατά της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.