ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός

✓ Και πάλι η στήλη θα ασχοληθεί με διάφορες επισημάνσεις, αφού ευχαριστεί τους φίλους της αναγνώστες, τους συμφωνούντες αλλά και τους διαφωνούντες καλοπροαίρετα.  
Και δυο είναι αποδεκτά, διδακτικά και ωφέλιμα.

✓ Πολλές φορές συμβαίνει, όταν τοποθετούμε κάποιο αντικείμενο, κάποιο βιβλίο προσωρινά κάπου με σκοπό να το επαναφέρουμε στην επιφάνεια και να το χρησιμοποιήσουμε αναλόγως, οι πολλές ασχολίες μας και ο χρόνος που φεύγει γρήγορα, μας φέρνουν τη λησμονιά.
Αυτό συνέβη και στο γράφοντα που αφού διάβασε το βιβλίο της δασκάλας Άννας Τριανταφυλλοπούλου – Στεφανίδου ΤΑ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ το εναπόθεσε στη βιβλιοθήκη του, ως προσωρινή τοποθέτηση, με σκοπό να το επαναφέρει και να ασχοληθεί μαζί του σε βάθος και σε λεπτομέρειες. Μετά από αρκετό καιρό λησμονιάς, ήρθε στο νου του, το απέσυρε από την τοποθέτησή του και ξαναδιαβάζοντάς το ασχολήθηκε εμπεριστατωμένα μαζί του. Και ομολογεί, ότι πολύ το ευχαριστήθηκε, έφερε στο νου του πολλά από την παλιά ζωή στο χωριό, σε κάθε χωριό της πατρίδας και τον πλημμύρισαν οι νοσταλγίες.
ΤΑ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ είναι αναμνήσεις από το χωριό της τη ΔΙΒΡΗ που βρίσκεται πάνω από τη Λαμία και στην οποία έζησε τα παιδικά της χρόνια.
Όλα αυτά που βίωσε παιδί στο χωριό, ήθη, έθιμα, συνήθειες, ανθρώπους με προτερήματα και ελαττώματα, φυσικά φαινόμενα κλπ. είχαν συνζυμωθεί με το ψυχικό της είναι, είχαν καταγραφεί στις παρθένες κασέτες του εγκεφάλου της και ώριμη πλέον με πλούσια πνευματική κατάρτιση τα καταγράφει, τα φέρνει στην επιφάνεια και θέλει να τα μοιραστεί με τον αναγνώστη του βιβλίου της. Θέλει να κάνει τον αναγνώστη κοινωνό μιας άλλης ζωής, δύσκολης, χωρίς ανέσεις, χωρίς μέσα επικοινωνίας, με πολύ-πολύ φτωχική τροφική αλυσίδα, αλλά συνυφασμένη με αγνές σκέψεις με αθωότητα και βαθύ συναισθηματικό είναι.
Αποθανατίζει έναν κόσμο, που αφανίστηκε από τη μηχανολογική επέλαση, τον τότε κόσμο του χωριού της. Και το κατορθώνει με το συναίσθημα, με την ωραία τεχνική της, με συνοπτικό λόγο, στην όλη κατάθεση αυτών που είδε, αυτών που συγκλόνισαν την παιδική ψυχή της.
Σ’ όλο της το πνευματικό τούτο πόνημα διαγράφεται έντονα η αγάπη και η αισιοδοξία για το μεγαλύτερο αγαθό της ζωής, που είναι η ίδια η ζωή. Με σεβασμό αναφέρεται στο χωριό της, στην οικογενειακή ζωή, στο συνάνθρωπο, στα θρησκευτικά δρώμενα, στις ιερές σκιές αυτών που έζησαν τότε και βέβαια φυσιολογικά απεχώρησαν από τον πρόσκαιρο τούτο κόσμο. Και βέβαια πρέπει να το τονίσουμε, ότι η όλη της αυτή πνευματική προσφορά είναι καρπός ευδόκιμος, που ταυτίζεται με την αγάπη της για τη γενέτειρα γη της.
Θα χαρακτήριζα, την πνευματική τούτη κατάθεση της συγγραφέως, αξιόλογη παρουσία στο χώρο της ιστορικολαογραφικής δημιουργίας του Νομού Φθιώτιδας.
Ο αναγνώστης, κυρίως ο μεγαλύτερος στην ηλικία διαβάζοντάς το, θα επανέλθει στα παλιά, θα του ξυπνήσουν όμορφες μνήμες και αναμνήσεις και γιατί όχι θα ξαναγίνει για λίγο και πάλι το παιδί, το ανέμελο και ξέγνοιαστο παιδί του χωριού. Συγχαρητήρια θερμά στη συγγραφέα εκλεκτή εκπαιδευτικό Άννα Τριανταφυλλοπούλου-Στεφανίδου και ας είναι βέβαιη ότι έκανε το καλύτερο δώρο στο γενέθλιο τόπο της.

✓ Όχι δεν είναι ψεύτικος αριθμός! Οι επίσημες στατιστικές το επιβεβαιώνουν. Πενήντα δύο νεκροί το μήνα στην άσφαλτο! Και άλλη φορά η στήλη έχει ασχοληθεί με το θέμα αυτό αλλά και θα εξακολουθήσει να επιμένει συνεχώς όταν 52 άνθρωποι σκοτώνονται κάθε μήνα στους δρόμους. Σε μια χώρα που  μαστίζεται από την υπογεννητικότητα και χάνει την ταυτότητά της από την αθρόα λαθραία εισβολή αλλοδαπών, αλλοθρήσκων, εμείς σκοτώνουμε 52 Έλληνες το μήνα.
Και αν σ’ αυτούς υπολογίσουμε και εκείνους που δεν θα επιζήσουν και υποκύπτουν στα τραύματά τους, μέρες ή μήνες αργότερα, σίγουρα ο αριθμός των νεκρών θα είναι αρκετά μεγαλύτερος.
Και εκτός αυτών πόσοι τραυματίες μένουν ανάπηροι για όλη τους τη ζωή και νοσηλεύονται επί μεγάλα χρονικά διαστήματα στο νοσοκομείο με ότι συνεπάγεται αυτό.
Και φυσικά (εμείς άδομεν). Και το γράφω αυτό διότι συνεχώς πρέπει να λαμβάνουμε μέτρα αυστηρότατα, η αστυνόμευση να είναι διαρκής, να επισκευάζουμε δρόμους συνεχώς, να υπάρχει επαρκής σήμανση, να τοποθετούμε παντού κάμερες και οι παραβάτες να τιμωρούνται αυστηρότατα και παραδειγματικά.
Και βέβαια να υπάρχει συνεχής νουθεσία που να αρχίζει ακόμα και από το νηπιαγωγείο.
Τα δε μέσα ενημέρωσης, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, έντυπος τύπος, καθημερινά, μα καθημερινά να μεταδίδουν σχετικές εκπομπές.
Μάλιστα αγαπητέ αναγνώστη, 52 άνθρωποι μηνιαία παίρνουν διαβατήριο για τον άλλο κόσμο. Και εμείς έξυπνα φερόμενοι… για να καλύπτουμε αυτό το κενό εισάγουμε καμια 300σαριά αλλοδαπούς και εφυσυχάζουμε.
Κάποτε είχαμε και τροχονόμους που οπωσδήποτε ρύθμιζαν κάποιο μέρος της κυκλοφορίας.
Σήμερα κάνοντας το ταξίδι Αθήνα-Λαμία σπάνια θα συναντήσουμε κλιμάκιο της τροχαίας. Ενώ έπρεπε να συναντάμε συνεχώς άνδρες της τροχαίας και για την ομαλή κυκλοφορία και για το φόβο, ότι η παραμικρή μας παράβαση δεν θα μείνει ατιμώρητη.
Μόνο με μέτρα αυστηρά, αυστηρότατα, δίκαια όμως, θα μπορέσουμε να φέρουμε αποτελέσματα και να ελαττώσουμε κατά το δυνατόν, αυτή τη φονική μάστιγα που ενέσκηψε στην πατρίδα μας.

✓ Επειδή σε κάθε στήλη αναφέρομαι και στην παρέα συνταξιούχων, στις συζητήσεις τους, στις κρίσεις και επικρίσεις τους, στις απόψεις τους, στα συμπεράσματά τους, θα τους κάνω το χατίρι και θα δημοσιεύσω και κάτι που συζητήθηκε αλλά προκάλεσε θυμηδία και γέλωτα.
Και πάλι το  λόγο στον Κώστα: «Ακούστε λέει να γελάσετε. Συνάδελφος συνταξιούχος του οποίου η σύζυγος έφυγε από τη ζωή και ήταν και αυτή συνταξιούχος του δημοσίου, δικαιούται και παίρνει από της σύνταξή της κάτι ψίχουλα.
Και άκουσον! Άκουσον!
Απ’ αυτά τα ελάχιστα εκτός των άλλων γίνεται κράτηση για υγειονομική περίθαλψη της θανούσης».
Όλοι εξεπλάγησαν και απόρησαν. Μα είναι δυνατόν στις μέρες μας να υπάρχουν τέτοιες ηλίθιες διατάξεις; Είναι δυνατόν η μεταστάσα να χρειάζεται υγειονομική περίθαλψη; Αυτό αιωρείται στη σφαίρα του παραλόγου. Προς Θεού μέσα στα γρανάζια της γραφειοκρατίας δε βρίσκεται και ένας με λογική να απαλείψει αυτή την την εκτρωματική διάταξη;
Κάποιο θέατρο πρέπει να σκηνοθετήσει και να ανεβάσει σχετική παράσταση είπε ο Γιώργος για να διασκεδάσει ο κόσμος.
Ας αφήσουμε τα αστεία και ας σοβαρευτούμε λίγο είπε άλλο μέρος της παρέας.
Και όλοι συμφωνήσαμε ότι αυτό μας υποβιβάζει σαν κράτος σαν διοίκηση, σαν δημοκρατία, σαν μέλος του Ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.
Και όλοι συμφωνήσαμε ότι αν ισχύει κάτι τέτοιο πρέπει πάραυτα να καταργηθεί αυτή η κράτηση, η οποία υποτιμά τη νοημοσύνη μας και γελοιοποιεί την κρατική μηχανή.

✓ Και πάλι την ίδια ώρα στην παρέα του καφέ η συζήτηση συνεχίζεται, αφού αλλάξαμε θεματολογία. Τούτη τη φορά ο γράφων ρωτήθηκε από τους άλλους ποια είναι η γνώμη του για την ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ και για τις ενέργειές της, να ηγηθεί νέου πολιτικού φορέα κλπ. Απάντησα στους φίλους μου. Δεν θα σας πω τη γνώμη μου. Επειδή σαν ένας ταπεινός αρθρογράφος αφουγκράζομαι την καθημερινότητα, τις απόψεις των συμπολιτών στα διάφορα προκύπτοντα θέματα, θα σας πω αυτά που λέγονται, που ακούγονται, που συζητιούνται για το θέμα αυτό.
Ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών δεν συμφωνεί μ’ αυτές τις κινήσεις της κ. Καρυστιανού.
Όλοι συμφωνούν ότι διακατέχεται από μεγάλο πόνο, όλοι από την πρώτη στιγμή νοερά της συμπαραστέκονταν στο βαθύ πένθος της, αλλά αυτές οι αποφάσεις της δεν ταυτίζονται μ’ αυτά για τα οποία αγωνίζεται, δεν ταυτίζονται με τους αγώνες της να λάμψει η αλήθεια και να δικαιωθεί ενάντια στους άστοχους κυβερνητικούς χειρισμούς.
Άλλωστε και από το σύλλογο που ίδρυσε με όλους τους άλλους πονεμένους γονείς, δεν έχει την έγκριση και την αποδοχή αυτών των ενεργειών της. Μερικοί μάλιστα συμπολίτες εκφράζονται και με λόγια που εκφεύγουν του σωστού και του σεβαστού κατηγορώντας ότι εκμεταλλεύεται το θάνατο του παιδιού της, για δικής της προβολή, ανάδειξη, φιλοδοξία. Και η γνώμη του γράφοντα είναι, ότι παρόλο που έχει το δίκιο με το μέρος της, βιάστηκε στις αποφάσεις της και δεν άφησε το χρόνο να δουλέψει και να την οδηγήσει στα σωστά και τα πρέποντα. Αυτά είπα στους φίλους μου και εισέπραξα τη σύμφωνη γνώμη τους.

✓ Η στήλη θα κλείσει και σήμερα με τη βεβαιότητα, ότι και οι τωρινές επισημάνσεις ήταν ενδιαφέρουσες και σε σωστή και λογική βάση.