ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος
συνταξιούχος εκπαιδευτικός

* Και σήμερα η στήλη θα ασχοληθεί με επίκαιρα θέματα και αφού τα ζυγίσει με ακρίβεια στη ζυγαριά της καθημερινότητας, θα καταθέσει και τις δικές της θέσεις και σκέψεις.

* Ένα από τα κρισιμώτερα θέματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας και πρέπει να το δούμε στις αληθινές του διαστάσεις είναι το πρόβλημα της Παιδείας. Όσοι βρεθήκαμε να υπηρετούμε το χώρο αυτό και πάντα βέβαια οι γονείς των παιδιών, ανησυχούμε και απαιτούμε να αντιμετωπιστεί με αίσθημα ευθύνης.
Με αυξημένο προβληματισμό να δούμε αν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα κάθε βαθμίδας ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες, για το μέλλον των παιδιών μας.
Και πάντα προέχει να στελεχώνονται οι υπεύθυνες νευραλγικές θέσεις, απ’ όπου θα ξεκινούν οι βασικές κατευθύνσεις σε κάθε εκπαιδευτικό γίγνεσθαι, από σωστούς και λίαν επαΐοντες, από προσωπικότητες με επιστημονική συγκρότηση, με ηθικά εφόδια και πνευματικό εξοπλισμό, απηλλαγμένους από κάθε πολιτική και ιδεολογική σκοπιμότητα. Όχι απλά από καλούς τεχνοκράτες. Γιατί όπως έχει λεχθεί από λίαν υπεύθυνους περί τα κοινά, το κρισιμότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα ο τόπος δεν είναι μόνο το οικονομικό, ούτε αυτό της Εθνικής Άμυνας.
Είναι το πρόβλημα της Παιδείας, από το οποίο εξαρτώνται περισσότερο άμεσα απ’ ότι φαντάζονται οι κάθε λογής τεχνοκράτες και η οικονομία της χώρας και η Εθνική της Άμυνα.
Η Παιδεία απαιτούσε πάντα και απαιτεί ιδιαίτερα σήμερα αντιμετώπιση από ανθρώπους που έχουν και γνώση και στοχασμό και οράματα.
Στην Παιδεία μας πρέπει πρώτα να συλλάβουμε τους στόχους που επιδιώκουμε και τότε μόνον θα αναζητούμε και θα συζητούμε για τα μέσα που θα μας βοηθήσουν στην υλοποίηση των στόχων και των σωστών κατευθύνσεων.
Και να γίνει πίστη σε όλους ότι από την Παιδεία και τους σωστούς πολίτες που αυτή μας ετοιμάζει, εκπορεύονται όλα τα άλλα.

* Προ ημερών γιορτάστηκε η Παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής γλώσσας. Την καθιέρωσή της απεδέχθη η UNESCO έπειτα από πρόταση της Ελλάδας.
Καλώς πανηγύρισε και η κυβέρνηση και όλο το πνευματικό γίγνεσθαι της πατρίδας μας. Όμως εδώ υπάρχει και κάποια αντίφαση. Να τιμάμε τη γλώσσα μας ως μουσειακό είδος, αλλά να την πολεμάμε ως ζώσα πραγματικότητα. Για το πόσο προωθούμε τη γλώσσα μας, για το πόσο επιζητούμε να την ανεβάζουμε όσον το δυνατόν ψηλότερα, δεν έχουμε παρά να παρακολουθήσουμε ξεκινώντας από ομιλίες στη Βουλή, αλλά και στα μέσα ενημέρωσης τηλεοπτικά και έντυπα. Θα διαπιστώσουμε ότι τα πάντα βρίθουν αγγλικών λέξεων, αμερικανικών ιδιωματισμών, ακόμα και κινέζικων ορολογιών, λες και χάθηκαν οι αντίστοιχες λέξεις στη γλώσσα μας. Δηλαδή εμείς οι ίδιοι προσπαθούμε να την υποτιμήσουμε, δεχόμενοι ότι δεν έχει την κατάλληλη ορολογία για τα σημερινά τεχνολογικά δρώμενα.
Και όπως προαναφέρθηκε οι εκπομπές που έχουν αγγλικούς τίτλους είναι περισσότερες από όσες θα επιζητούσε και ένας ξενομανής τηλεθεατής.
Στο Δημοτικό Σχολείο τα ελληνόπουλα μαθαίνουν από την πρώτη Δημοτικού αγγλικά και στην Πέμπτη τάξη εντάσσεται και μάθημα δεύτερης γλώσσας. Η αρχαία Ελληνική η μητέρα των γλωσσών, η τροφός του πολιτισμού μας δεν θα μπορούσε να έχει θέση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση;
Απλά – απλούστατα θα μπορούσε να ξεκινήσει η διδασκαλία της με τα πλέον εύκολα και κατανοητά. Και μην πει κανείς ότι δεν θα μπορούν να την εμπεδώσουν τα παιδιά, όταν εμπεδώνουν ξένες γλώσσες που καμιά ταύτιση δεν έχουν με τη δική τους γλώσσα. Ας μην περιμένουμε να φτάσουν στο Γυμνάσιο για να αρχίσουν να έχουν κάποια επαφή με την αρχαία Ελληνική.
Ακόμα και στους ιερούς χώρους όπως Επίδαυρο, Ηρώδειο Δωδώνη, Δελφοί και σε άλλους ακόμα χώρους που έλαμψε ο πολιτισμός μας, μπορείς να παρακολουθήσεις θεάματα σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, πλην της αρχαίας Ελληνικής. Και ας μην ξεχνάμε με εθνοκτόνους νόμους, δήθεν προοδευτικούς που απεμπολήσαμε τη γλώσσα μας καταργώντας παντελώς την καθαρεύουσα και το πολυτονικό σύστημα.
Ναι! Να είμαστε υπερήφανοι για τη γλώσσα μας, αλλά να έχουμε και την υποχρέωση να σεβόμαστε αυτά που κληρονομήσουμε, να τη προωθούμε να την αναδεικνύουμε και όχι να την υποβιβάζουμε με ξενόφερτους ιδιωματισμούς.

* Και πάλι αναφορά στην παρέα του καφέ. Και πάλι μέρος των θεμάτων μας, σε πολιτική συζήτηση. Και πάλι έχει το λόγο ο Γιώργος που αν δεν βρέξει τη γλωσσούλα του στην πολιτική δεν μπορεί να ησυχάσει. Άρχισε του λέμε για να εκτονωθείς. «Όπως και άλλη φορά σας το έχω πει, και όλοι το γνωρίζετε κατά κύριο λόγο πολιτικά ανήκω στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας χωρίς να είμαι φανατισμένος. Γι’ αυτό άλλωστε με ακούτε συνεχώς να ασκώ σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό. Και σας το έχω πει όταν κατέβηκε για πρώτη φορά ο Τσίπρας τον ψήφισα, απλά για κάποια αλλαγή. Και αυτός με απογοήτευσε.
Και πιο πολύ απογοητεύτηκα από αυτόν τον χώρο και τους οπαδούς του, όταν ψήφισαν για αρχηγό τους έναν ξενόφερτο νεαρό, που το μόνο που ήξεραν είναι ότι έχει ένα σκυλί και σεξουαλική ιδιαιτερότητα. Είναι δυνατόν να συνοδοιπορήσω πολιτικά με οπαδούς αυτού του κόμματος;
Θα σας πω ακόμα ότι τούτη τη φορά έμεινα ευχαριστημένος από το Μητσοτάκη για τη θέση που πήρε στο θέμα του πολέμου του ΙΡΑΝ και τα για τα μέτρα που πήρε για να προστατέψει και τον Κυπριακό χώρο και ταυτόχρονα βέβαια και το δικό μας Εθνικό χώρο. Στον τομέα αυτό τα πήγε καλά».
Άρα του λέμε τούτη τη φορά θα ψηφίσεις Μητσοτάκη. «Όχι δεν ήρθε η ώρα να πάρω τις αποφάσεις μου. Εσείς τι θα κάνετε ρώτησε;»
Ο Κώστας είπε: «Εγώ ότι και αν γίνει δεν φεύγω από την παράταξη που ανήκω μια ζωή, το κυβερνών κόμμα». Εμείς οι άλλοι του είπαμε ότι όταν θα έρθει εκείνη η ώρα, θα δούμε πως θα διαμορφωθούν οι καταστάσεις, θα τα ζυγίσουμε, θα προβληματιστούμε και θα αποφασίσουμε. Ακόμα είναι πολύ νωρίς, να επιλέξουμε πολιτική παράταξη. Έτσι έληξε η συζήτηση περί τα πολιτικά τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα.
Έπεται η συνέχεια.

* Κλείνουμε και τη σημερινή στήλη, απευθύνοντας παράκληση προς τους αναγνώστες της, να προβληματιστούν, να αναρωτηθούν και με όποιο τρόπο τους είναι δυνατόν να εκφέρουν και τη δική τους γνώμη, να καταθέσουν και τη δική τους κρίση.