ΑΚΑΚΟ ΑΓΡΙΜΙ

Γράφει η 
Γιώτα Τριανταφύλλου 

ΑΚΑΚΟ ΑΓΡΙΜΙ

Μεγάλη πλατεία...

Γυναίκες, άντρες, φωτιές
και γύρω κούτσουρα
συντηρούν τη φλόγα.

Τα πουλιά στον ουρανό 
στα σύρματα 
στοιχηματίζουν στη φρίκη. 

Τα μυρμήγκια
σε πομπές θανάτου
ανάμεσα στα κούτσουρα 
στα ουρλιαχτά του φόβου
στη θυσία των ανθρώπων
για λίγη ζεστασιά.

Διαπερνούν το κορμί
μετρούν ανάσες.
Πριν την αυγή, μετά τον πόνο
πριν τη ζωή, μετά τη θλίψη,
πριν την αγάπη, πλάι στον θάνατο!

Παραδομένη στη φωτιά 
σαν σπόρος ντροπής 
στο αχάραχτο χώμα
η ψυχή, άκακο αγρίμι, 
κρύβεται απ' τα δίχτυα των θεών 
στη συννεφιασμένη ακρογιαλιά.

Κοιτάει κατάματα τον θάνατο.

Πονά όπου την αγγίξεις.

Ακούει τη γέρικη ανάσα
το ζευγάρωμα του πόνου
στην άγρια μοναξιά!

Σκληρή σιγή, που αποζητά να ξεχάσει!