Ο Χρήστος Πολίτης, ο ηθοποιός που σφράγισε με την ερμηνεία του την ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης και του θεάτρου, δεν είναι πια ανάμεσά μας.

Σε ηλικία 83 ετών, ο άνθρωπος που ταυτίστηκε όσο κανένας άλλος με την έννοια της ισχύος και της επιβολής μέσα από τον ρόλο του Γιάγκου Δράκου, πέρασε στην ιστορία.

Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για το εγχώριο star system, καθώς ο Πολίτης υπήρξε ένας από τους τελευταίους των «μεγάλων», που συνδύαζαν την κλασική παιδεία του Εθνικού Θεάτρου με την ικανότητα να μαγνητίζουν τα πλήθη.

Η αποχώρησή του από τα φώτα της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια ήταν μια συνειδητή πράξη ενός ανθρώπου που προτίμησε την ηρεμία και την αυτοσυγκράτηση από την κενή έκθεση.

Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης στις 27 Δεκεμβρίου 1942, ο Χρήστος Πιατουλάκης εργάστηκε στο θέατρο από το 1966-1967 έως το 1997-1998, σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές, ενώ στον κινηματογράφο, κυρίως, από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες.

Στην τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε 8 τηλεοπτικές σειρές.

 

Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965) ο Χρήστος Πολίτης πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966). Έπειτα έπαιξε στον θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη – Νίκου Χατζίσκου στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968) και Τσάι και συμπάθεια (1969).

Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό Θέατρο και υπηρέτησε την τέχνη του συμμετέχοντας σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό.

Ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου, μια θεατρική εταιρεία που δημιουργήθηκε από τον Πολίτη και τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Αντώνη Αντύπα, το 1974 ο Χρήστος Πολίτης συνεργάστηκε με πολλούς θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά.

Μετά την αποχώρηση του από το Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο αλλά και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου και επέστρεψε στο χώρο του αρχαίου δράματος όπου είχε εμφανιστεί στις αρχές της καριέρας του με το Εθνικό, το 1986, στο πλάι του Αλ. Μινωτή με το Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή.

 

Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε, υπήρξε Το λιοντάρι του χειμώνα του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.

Ο Πολίτης εμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη ε ένα πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών.

Κέρδισε το 1969 το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17 ενώ συνεργάστηκε κυρίως, με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις.

Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία μαζί με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977).

Την δεκαετία του 1980 είχε ελάχιστες συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα ενώ το 1991, συστήνει στο τηλεοπτικό κοινό ένα χαρακτήρα που συνδέθηκε με την ιστορία της ιδιωτικής τηλεόρασης και όρισε τη σαπουνόπερα στα δικά μας μέτρα.

Συμμετέχοντας στην καθημερινή σειρά του Νίκου Φώσκολου Η Λάμψη, ο Πολίτης υποδύθηκε τον Γιάγκο Δράκο, ρόλος με τον οποίο συνδέθηκε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη Λάμψη υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.

Δάσκαλος στην Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη στα 90s, o Πολίτης ασχολήθηκε περιστασιακά και με την πολιτική.

Το 1998, εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου. Αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ συμμετείχε και ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.

Δεν μπορεί κανείς να αναφερθεί στον Χρήστο Πολίτη χωρίς να σταθεί στα 14 χρόνια της Λάμψης. Ως Γιάγκος Δράκος, ο Πολίτης δημιούργησε έναν χαρακτήρα που ξεπέρασε τα όρια της μυθοπλασίας.

Η δωρική του ερμηνεία, η χαρακτηριστική χροιά της φωνής του και το βλέμμα που μπορούσε να λυγίσει και τον πιο σκληρό αντίπαλο, τον κατέστησαν το απόλυτο είδωλο της δεκαετίας του ’90.

Ο Πολίτης έγινε ο «σκληρός» που το κοινό αγαπούσε να μισεί, πατριάρχης μιας τηλεοπτικής δυναστείας που κράτησε συντροφιά σε εκατομμύρια τηλεθεατές.

Βέβαια ο ίδιος ήταν πολλά περισσότερα από έναν τηλεοπτικό μεγιστάνα που όπως συχνά έλεγε στις συνεντεύξεις του, δεν τον αντιπροσώπευε, ούτε ως χαρακτήρας, ούτε ως αισθητική.

Βραβευμένος εραστής της υποκριτικής που τίμησε με ακεραιότητα, ιδιωτικός και ιδρυτής ενός θεάτρου που τόλμησε να φέρει την τέχνη στις γειτονιές, η ικανότητά του να εναλλάσσεται μεταξύ του λαϊκού θεάματος και του εκλεκτικού δράματος στο σανίδι ήταν η ποιότητα που τον ξεχώρισε.

Ο Πολίτης έφυγε όπως έζησε, με αξιοπρέπεια και μακριά από τον θόρυβο που ο ίδιος είχε μάθει να δαμάζει. Ο θάνατός του αφήνει μια πικρή γεύση, αλλά και μια παραδοχή.

Ο Χρήστος Πολίτης δεν θα ξεχαστεί ποτέ, γιατί οι ήρωες που ενσάρκωσε –είτε στο σανίδι της Επιδαύρου είτε στα πλατό των στούντιο– έχουν ριζώσει βαθιά στη συλλογική μνήμη και η λάμψη του θα συνεχίσει να είναι κομμάτι της ποπ κουλτούρας της νοσταλγίας μας.

 

 ΠΗΓΗ ΙΝ.GR