Από τον Κράσσο στον Τραμπ η Ύβρις των Αυτοκρατοριών !

Γράφει ο 
Γιώργος Καρανάσιος 
gkaranasios24@gmail.com 

Η ίδια ύβρις. Ο ίδιος κίνδυνος. 
Χρόνια πολλά… αν αντέξει ο κόσμος.
-- Ναυάγησαν οι συνομιλίες ΗΠΑ–Ιράν. Νέες επιθέσεις στον Λίβανο. Αποκλεισμός λιμανιών του Ιράν από ΗΠΑ και νέα άνοδος του πετρελαίου.
-- Σύγκρουση Ερντογάν – Νετανιάχου.
-- Τραμπ: «Θα ισοπεδώσω το Ιράν μέσα σε μια ώρα» και σφοδρή επίθεση του Τραμπ στον Πάπα.
-- Φρουροί της Επανάστασης: «Θα καταστραφεί όποιος επιχειρήσει να περάσει τα Στενά του Ορμούζ».
-- Ο κόσμος μυρίζει ξανά μπαρούτι.

  Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Εκδικείται όσους την αγνοούν.*
  Κάποτε, στη Ρώμη, υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε τα πάντα: πλούτο, εξουσία, επιρροή.
  Ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος δεν ήταν απλώς πλούσιος, ήταν η απληστία μιας αυτοκρατορίας σε ανθρώπινη μορφή. Και όμως, δεν του έφτανε. Ήθελε δόξα.
Και εκεί αρχίζει πάντα το λάθος.
  Η Ρώμη, πριν από την πτώση της, δεν κατέρρευσε ξαφνικά. Σάπισε πρώτα από μέσα.
Είχε όλα τα σημάδια που βλέπουμε και σήμερα: κοινωνική ανισότητα, παρασιτικές ελίτ, οικονομική εκμετάλλευση, ηθική αποσύνθεση.
«Άρτος και θεάματα» για τους πολλούς, ασυδοσία για τους λίγους.
  Οι άνθρωποι έγιναν αριθμοί. Οι σκλάβοι, αντικείμενα.
Η εξουσία έχασε κάθε μέτρο.
Θυμίζει κάτι;
  Σήμερα, μια νέα αυτοκρατορία δείχνει τα ίδια σημάδια: χρέος, ανισότητα, αλαζονεία, ηθικός εκφυλισμός.
  Τα σκάνδαλα τύπου Έπσταϊν δεν είναι εξαιρέσεις. Είναι σύμπτωμα.
  Μιας ελίτ που πιστεύει πως δεν λογοδοτεί σε κανέναν. Ακριβώς όπως τότε. Και όπως τότε, έτσι και τώρα, η ύβρις οδηγεί στον πόλεμο.
  Ο Κράσσος ήθελε να γίνει θρύλος. Στράφηκε εναντίον της Παρθίας (ισχυρή ιρανική αυτοκρατορία στο σημερινό Ιράν και Ιράκ) χωρίς να την κατανοεί.
Υποτίμησε τον αντίπαλο. Αγνόησε τις προειδοποιήσεις. Πίστεψε στην «ανωτερότητα» της Ρώμης.
  Στις Κάρρες (σημερινή Χαρράν, Τουρκία — αρχαία πόλη της Μεσοποταμίας), το 53 π.Χ., η πραγματικότητα τον συνέτριψε.
Οι Πάρθοι διέλυσαν τις λεγεώνες του.
Και ο ίδιος πλήρωσε την αλαζονεία του με τη ζωή του. Ο θρύλος λέει ότι του έριξαν λιωμένο χρυσάφι στο στόμα, ως ειρωνική τιμωρία για την απληστία του.
  Η Ιστορία κράτησε μόνο το μάθημα:
Η ύβρις πληρώνεται.
  Σήμερα το ίδιο έργο παίζεται ξανά, στα ίδια μέρη… Μια υπερδύναμη που θεωρεί τον εαυτό της ανίκητο μ' ένα κόσμο που πιέζεται στα όρια.
Και ένας αντίπαλος το Ιράν που δεν είναι ούτε αδύναμος, ούτε διατεθειμένος να υποταχθεί.
Η ίδια αυταπάτη. Το ίδιο λάθος. Ο ίδιος κίνδυνος.
Οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν απ’ έξω. Πέφτουν από μέσα.
  Από τη διαφθορά. Την ανισότητα. Την τύφλωση της εξουσίας.
Όταν αυτή η τύφλωση συναντά τον πόλεμο, η πτώση απλώς επιταχύνεται.
Η Ρώμη δεν έπεσε σε μια μάχη. Έπεσε όταν πίστεψε ότι δεν μπορεί να πέσει.
Από τον Κράσσο στον Τραμπ, η διαδρομή είναι η ίδια: πλούτος χωρίς μέτρο, εξουσία χωρίς αυτογνωσία, πόλεμος.
Η Ιστορία δεν συγχωρεί και ούτε ξεχνά.

Υ.Γ.1. Ο Κράσσος είχε τα πάντα εκτός από αυτό που τελικά τον κατέστρεψε: τη δόξα.
Δίπλα στον Καίσαρα και τον Πομπήιο ένιωθε «λίγος». Και αυτό ήταν αρκετό.
Επέλεξε την Παρθία. Λάθος αντίπαλος. Λάθος πόλεμος.
Προχώρησε στην έρημο βέβαιος για τη νίκη.
Στις Κάρρες κατέρρευσε.
Οι λεγεώνες διαλύθηκαν. Τα λάβαρα χάθηκαν.
Και μαζί τους, το κύρος της Ρώμης.
Ένας άνθρωπος που τα είχε όλα, τα έχασε όλα.
Και μαζί του, πλήρωσε και η αυτοκρατορία.

Υ.Γ.2. Ο πλούτος του Κράσσου χτίστηκε όπως χτίζεται πάντα: με εκμετάλλευση.
Οι σκλάβοι της Ρώμης ζούσαν στην απόλυτη εξαθλίωση.
Χιλιάδες πουλιούνταν σαν ζώα.
10.000 σε μία μέρα στη Δήλο.
40.000 από τις Σάρδεις.
150.000 Ηπειρώτες — λεία πολέμου.
Αυτό ήταν το «θαύμα» της Ρώμης.
Και μέσα σε αυτό γεννήθηκε ο Σπάρτακος.
Ένας δούλος που έγινε σύμβολο.
Ένας άνθρωπος που τόλμησε να αντισταθεί.
Η εξέγερσή του δεν ήταν απλώς μια επανάσταση.
Έγινε σύμβολο ελευθερίας και αντίστασης απέναντι στην τυραννία.

*Το κείμενο αυτό συνδέεται με μια ιστορική μνήμη.
Το 146 π.Χ., όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν τον ελληνικό χώρο, περιοχές όπως η Άνω Κοιλάδα του Κηφισού βίωσαν από νωρίς τι σημαίνει αυτοκρατορική ισχύς.
Δεν είναι απλώς Ιστορία. Είναι εμπειρία του τόπου μας, καταγεγραμμένη και τεκμηριωμένη (βλ. «Ο Δωρικός Διάδρομος και τα Ιστορικά Στενά Γραβιάς – Άμπλιανης», Γεώργιος Καρανάσιος).
Μελετώντας την ιστορία μας, μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια της ύβρεως πριν γίνουν καταστροφή.