Αξιόλογες διακρίσεις

Του Συνεργάτη μας,
Φοίβου Ιωσήφ

Είναι υποχρέωση του ανθρώπου να χρησιμοποιεί την διάκριση σαν προσπάθεια αναγνώρισης του καλού από το κακό και το σωστό από το λάθος, το ευφυές από το βλακώδες και το ευγενές από το αγενές. Έτσι και στην πόλη της Λαμίας έγινε προσπάθεια, με επιτυχία μπορώ να πω, να ξεχωρίσουν οι διανοούμενοι από τους  μέτριου και τους επιρρεπείς  στην μέτρια διανόηση. Το αποτέλεσμα ήταν επιτυχές  και εκ του αποτελέσματος διακριθέν.
Κάθε μέρα κατεβαίνω με το αυτοκίνητό μου την οδό Πατρόκλου και συναντάω από τα δεξιά μου τον μικρό δρόμο με τσιμεντένια σκαλοπατάκια που είναι η οδός Πλάτωνος, γνωστού ακόμη και από την αρχαιότητα.  Κοντά στην πλατεία του λαού και στο βορεινό μέρος ξεκινάει  ένα μικρό ανηφορικό δρομάκι χωρίς πρόσβαση σε αυτοκίνητο που το ονόμασαν οδό Αριστοτέλους. Σιγά τα λάχανα, δόσαμε το όνομα ενός αρχοντοχώριαρου από τα Στάγειρα Χαλκιδικής. Χωριό άνευ σημασίας  και πιθανόν χωροταξίας. Το θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια σε εκδρομή με την Νομική σχολή  Θεσσαλονίκης κάπου μέσα στην υπόλοιπο ύπαιθρο του νομού Χαλικιδικής. Στην είσοδο της μικρής αυτής πόλεως  υπήρχε πάνω σε βάθρο ένα άγαλμα του Σταγειρίτη φιλοσόφου Αριστοτέλη. Στο κεντρικότερο σημείο της θεσσαλονίκης υπάρχει ακόμα και σήμερα η πλατεία Αριστοτέλους. Τότε δεν καταλάβαινα τα μεγέθη αυτών των ονομάτων και δεν απορούσα. Σιγά δηλαδή τον Αριστοτέλη και τα Ηθικά Νικομάχεια που είχε γράψει. Σιγά δηλαδή το σύγγραμμα μαζί με τα η πολιτική (Πολιτικά, Πολιτεία των Αθηναίων), η φυσική (Φυσικά, Περί Ψυχής, Περί Ζώων), η ρητορική και η ποιητική, αποτελώντας τη βάση της δυτικής φιλοσοφίας και επιστήμης, με τα κυριότερα έργα να περιλαμβάνουν μεταφράσεις, σχόλια και πραγματείες για τη φύση, την ψυχή, την ηθική και τη διακυβέρνηση, όπως φαίνεται στα  σχόλια και πραγματείες για τη φύση, την ψυχή, την ηθική και τη διακυβέρνηση. Έγραφε σαχλαμαρούλες  για να απασχολεί τους αργόσχολους . Και τελικά το κατάφερε, έγινε γνωστός μέχρι το νεφέλωμα του Μαγγελάνου, περίπου 200.000 έτη φωτός. Από εκεί και πέρα ο  Αριστοτέλης αντιμετωπίζει το άσημον του ονόματός του. Καλά κάνανε και δεν τον αναγνωρίζουν στο νεφέλωμα της Ανδρομέδας. Μέχρι τον Μαγγελάνο και πολύ του πάει. Άντε μπράβο, και πολύ  του πάει. Έγραψε μόνον 11.500 σελίδες κι αυτές όλο σαχλαμάρες  ούτε μόνον μία σωστή λέξη όπως ο Ησαίας που κληρονόμησε την βιβλιοθήκη από τον ακαδημαϊκό πατέρα του Αμώς και τον μπατζανάκη του Αβακούμ. Γνώσεις επί γνώσεων και όχι τρίλιζα, να σοβαρευτούμε κάποτε. Φτάνουν τα ανέκδοτα με τον Μπόμπο!
Βέβαια έχουμε και την οδό Πλάτωνος που παρίστενε τον δάσκαλο στον Αριστοτέλη (τρομάρα του) κι αυτόν τον βολέψαμε με το δρομάκι πάνω από  την οδό Ματσούκα. Όχι θα του δίναμε καμιά λεωφόρο όπως αυτή που συνδέει την συνοικία του Παγκρατίου με την συνοικία των Καλυβίων. Ε όχι δα, έκεί τοποθετήσαμε τον ευεργέτη της πόλης  Μητροπολίτη Δαμασκηνό, τον άνθρωπο που καλλιέργησε στους ανθρώπους την ευγένεια και την Καλοσύνη και όχι την πολιιτεία του Πλάτωνος που για να φτάσει στους φτωχούς  θα μας πάρει μεσημέρι μέσα από δημοκρατίες, ισοπολιτείες, ισονομίες και τελικά την γενική ασφάλεια  Αθηνών που ονομάζεται επί πλέον ΓΑΔΑ επί της οδού Αλεξάνδρας, απέναντι από το γήπεδο του ιστορικού συλλόγου του Παναθηναϊκού. Εμπεριστατωμένες καταστάσεις όχι κουραφέξαλα. Ο Πλάτωνας έγραψε πολλά βιβλία, ανάμεσα διακρίνονται κάποιες μετριότητες  όπως ο Φαίδρος, το Συμπόσιο, Η Πολιτεία, Νόμοι 1 και 2, Περί έρωτος,  απολογία του Σωκράτους και άλλα τινά τυχάρπαστα δήθεν συγγράματα. Ο δικός μας εδώ ήξερε όπως κανένας άλλος συμπολίτης μας τι ώρα πρέπει να φάει το πρωί τα αυγά του, τι ώρα θα βρεθεί ανελλειπώς με τους φίλους του για τα θρησκευτικά τους καθήκοντα  και τινες άλλες ασχολίες που να είναι όμως μακρών των μιαρών Ελλήνων  φιλοσόφων. Γι αυτό τους τοποθετήσαμε όλους αναλόγως με τα μεγέθη και τα συγγράματά τους. Άλλος στο στενοσόκακο κι άλλος στη λεωφόρο. Τα παρελθόν το είδαμε τώρα είμαστε άξιοι του μέλλοντός μας!!