Διαβάτη

Γράφει

η Γιώτα Τριανταφύλλου

Σαν γυρέψεις το θαύμα,
να ’χεις τη δύναμη
να σταθείς όρθιος
στον πυρετό που θα σε
κεράσει η βρώμικη λίμνη.

Να κατακάτσει η λάσπη,
να καθρεφτιστεί το είδωλό σου.

Να κρατήσεις τα μάτια σου
ορθάνοιχτα,
έπαψαν να σε υπακούν.

Να δεις τον όμορφο μακρύ λαιμό
των κυμάτων,
να γλιστρά στα σκοτάδια,
να υψώνεται και να βουτά
με σπασμένα φτερά.

Ξέρεις.
Σου μοιάζει.

Λίγο πριν την πτώση.

Συναναστρέφεται τον θάνατο
από ανάγκη για ζωή.

Στέκεται εκεί,
πλαγιάζει μαζί του.

Φορά κηλιδωμένους επιδέσμους.

Τον ξεγελά.


Σαν γυρέψεις το θαύμα.
Να γίνεις πέτρα,
στην άκρη της λίμνης.

Δεν θα γίνεις πέτρα.

Να προσπαθήσεις να μοιάσεις.

Άφθαρτος να κυλήσεις στον χρόνο.
Ν’ αντέξεις το κρύο,
να μη ραγίσεις.

Κι αν σε πετάξουν μέσα στο νερό,
με την παγωνιά να σε καίει,

μην πεθάνεις.