Φορεσιά γιορτινή

Γράφει η
Γιώτα Τριανταφύλλου

Φορεσιά γιορτινή

Αρχίζω κι αγαπώ τη μοναξιά μου.
Την αγγίζω.
Τη γεύομαι.

Προστατευμένη απ’ ό,τι καίει,
νιώθω τη ζέστη της.

Κρυμμένη, απ’ τα ζωντανά τ’ ουρανού,
του νερού, της ψυχής,
την κοιτώ σαστισμένη.

Άνοιξε τα δώρα της
και με γαλήνεψε.

Είπε στον αέρα να κοπάσει.

Έμεινε κοντά μου
χωρίς να ζητά.

Γελούσε συχνά.

Υποσχόταν ταξίδια
σε δρόμους που δεν είχα
ακόμη συναντήσει.

Διέσχισε φουρτούνες
κι άφησε πίσω της τα σκαριά
που ανοίγονταν στο πέλαγος.

Κι έγινε φορεσιά γιορτινή.

Για όλους εμάς που την καλούμε!