ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ: Η ΦΑΒΑ

Γράφει ο Χ.Τ. Βιτ'λιώτης

Η ΦΑΒΑ

Το σύννεφο σαν κουρελού
Ποντικοφαγωμένο
Περνάει ψεκάζει του λαού
Τον νου τον σαλεμένο.

Τα δένδρα γέρνουν τις κορφές
Σαν να παρακαλάνε
Διψούν δεν έχουνε τροφές
Κι όμως τους προσκυνάνε.
Τ’ αδέσποτα στη ζητιανιά
Πιάσανε τις γωνίες
Και οι τιμές στα μαγαζιά
Αδειάσαν τις πλατείες.


Κοντύνανε οι λαϊκές
Στάζουνε δάκρυ οι πάγκοι
Και προσπαθούν οι προσευχές
Να διώξουν την ανάγκη.


Και μια τρυγόνα από το χθες
Μοιρολογάει σαν σκλάβα
Πώς η Φεράρι κι ο φραπές
Κρυφτήκαν μες στη φάβα.

Της γειτονιάς ο γέροντας
Είναι πεσμένος τάβλα
Κι ομολογεί πως «φεύγοντας»
Δεν έχει για τα ναύλα.

-Μάνα πατρίδα μας Ελλάς
Διώξε τον αναβάτη
Τι έχεις και δεν ξεκολλάς
Απ’ τον αυγουλομάτη;-.