Απεβίωσε ο πρωτομάστορας ξυλουργός Κώστας Δαμιανίδης

Έφυγε από τη ζωή ένας υπέροχος άνθρωπος ο ξυλουργός και επιπλοποιός Κώστας Δαμιανίδης σκορπώντας θλίψη σε όσους ανθρώπους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά. Συγγενείς και φίλοι είπαν το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο Κώστα Δαμιανίδη στην εξόδιο ακολουθία που τελέστηκε το Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2026 στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά. Ήταν εκεί στο στερνό αντίο και ο πρώην Δήμαρχος Λαμίας Νίκος Σταυρογιάννης.
Τον επικήδειο εκφώνησε ο φίλος και γείτονας του μαστρο Κώστα, Αθανάσιος Χριστοδούλου.
“Φίλες και φίλοι συγκεντρωθήκαμε, σήμερα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά για να αποχαιρετήσουμε έναν καλό μας φίλο τον Κώστα Δαμιανίδη.
Ο Κώστας γεννήθηκε πριν 88 χρόνια στο «Νοβορωσίσκ» της Ρωσίας από γονείς ποντιακής καταγωγής.
Κάτω από την βαρβαρότητα του καθεστώτος που επικρατούσε στην χώρα αυτή αναγκάστηκαν οι γονείς του Ανέστης και Λουϊζα (Λίζα) να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα. Μαζί τους είχαν και τα δυο μικρά παιδιά τους την Γεωργία και τον Κώστα. Το 1939 εγκαταστάθηκαν στη Λαμία, στον ακατοίκητο λόφο κοντά στον λόφο των Μιχαήλ και Γαβριήλ. Μαζί τους εγκαταστάθηκαν και άλλες οικογένειες ποντιακής καταγωγής προερχόμενες από την Ρωσία και άρχισαν να στήνουν μια νέα δύσκολη ζωή.
Ο Κώστας από μικρός στην βιοπάλη δίπλα στους γονείς του και μετά την ολοκλήρωση της στοιχειώδους εκπαίδευσης (δημοτικό σχολείο) ασχολήθηκε με την τέχνη του ξυλουργού. Από τις πρώτες ημέρες έδειξε το ταλέντο του κι ο μάστορας του έδειξε εμπιστοσύνη και τον προώθησε. Όλη την ημέρα στο εργαστήριο, χωρίς κούραση, συνέχιζε να δημιουργεί και να εκπλήσσει τον μάστορά του.
Αργότερα για να βελτιώσει τις γνώσεις του στην ξυλουργική τέχνη δούλεψε στην Αθήνα με έμπειρους αλλά και απαιτητικούς τεχνίτες στην απαιτητική και αναπτυσσόμενη οικοδομικά Αθήνα.
Έμαθε καλά τη δουλειά και επέστρεψε στην αγαπημένη του Λαμία και αμέσως άρχισε να εργάζεται μόνος του. Σιγά σιγά, με υπομονή και κέφι ξεπέρασε τις πρώτες δυσκολίες και η υψηλή τεχνική του τον καθιέρωσε στην τοπική κοινωνία.
Δημιούργησε δικό του εργαστήριο, αρχικά με τον φίλο του Ευθυμίου και αργότερα μόνος του. Το 1968 η κυβέρνηση χρηματοδοτούσε τους μικρούς και μεσαίους επαγγελματίες με χαμηλότοκα δάνεια.
Ο Κώστας «άρπαξε» την ευκαιρία και αγοράζοντας σύγχρονα καινούργια μηχανήματα δημιούργησε ένα σύγχρονο εργαστήριο (ξυλουργείο).
Οι κατασκευές του ήταν «ποιήματα» και οι καλύτεροι διαφημιστές της τέχνης του ήταν οι πελάτες. Υπήρξε και καλός δάσκαλος της ξυλουργικής τέχνης και κοντά τους πολλά παιδιά έγιναν καλοί τεχνίτες.
Δημιούργησε, με την εργασία του μια καλή ακίνητη περιουσία, μια άριστη οικογένεια με την αγαπημένη του σύζυγο Αλεξάνδρα. Απέκτησαν τρία παιδιά την Λουϊζα, την Αναστασία και τον Αναστάσιο.
Ήταν άριστος κατασκευαστής της παραδοσιακής ποντιακής λύρας τον «κεμεντζέ» και γλεντζές παίζοντας την «κεμετζέ» και τραγουδώντας ποντιακούς σκοπούς.
Φίλε και γείτονα Κώστα ή καλύτερα μαστρο Κώστα καλό ταξίδι και καλό παράδεισο”.