Δεχόμαστε επίθεση...

Γράφει ο
Χρήστος Αλεξανδρής

Στο κατώφλι του 2026 περίσσεψαν οι ευχές για μια ειρηνική και ευτυχισμένη χρονιά. Αν και διανύουμε την αρχή μιας νέας εποχής όπου αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί και οι απειλές για τη διεθνή ειρήνη είναι σχεδόν καθημερινές, εν τούτοις οι λαοί προσδοκούν και ελπίζουν πάντα στο καλύτερο. Γι αυτό και εμείς όσο κι αν η φωνή μας παραμένει μικρή και αδύναμη στους ισχυρούς της γης που έχουν την εξουσία και παίρνουν αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον ολόκληρών κοινωνιών, θέλουμε να θυμίσουμε τα λόγια του Μπερναντ Σώ, ο οποίος είχε πει ότι “στην αξιολόγηση μιας κατάστασης οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκιο, αλλά αν ο κόσμος μας είναι όπως είναι σήμερα και έχει προοδεύσει οφείλεται στους αισιόδοξους”. Είναι αλήθεια ότι ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος και η εκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, την πλουσιότερη και μεγαλύτερη δημοκρατία στον κόσμο, έχει ανατρέψει τα πάντα. Κυρίως όμως έχει ανατρέψει το κεκτημένο του δυτικού πολιτισμού της δημοκρατίας, των ελεύθερων αγορών, των ανοιχτών κοινωνιών, των κανόνων δικαίου, της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών μεταξύ των κρατών, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του σεβασμού των καταστατικών αρχών του ΟΗΕ και ειδικότερα της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας όλων των κρατών -μελών του Οργανισμού, της προστασίας του απαραβίαστου των συνόρων, της οικονομικής συνεργασίας και της ειρηνικής συνύπαρξης γενικότερα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που συγκρίνουν την εποχή που ζούμε με τη εποχή του μεσοπολέμου. Όπως λένε στις αναλύσεις τους και τότε η δημοκρατία ήταν σε υποχώρηση, οι δημαγωγοί και οι λαϊκιστές σε άνοδο, όπως και ο εθνικισμός, αντισημιτισμός, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός. Ακούω επίσης πολλούς να λένε με αφορμή και τον εμπορικό πόλεμο δασμών που κήρυξε ο Αμερικανός πρόεδρος, ότι ζούμε το τέλος της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων όπου εδραιώθηκαν οι δημοκρατίες και ενισχύθηκαν συστήματα ασφάλειας, ευημερίας και πολιτικής σταθερότητας στην Ευρώπη και γενικότερα στη Δύση, ενώ πολλοί άλλοι επεκτείνουν τη σκέψη τους λέγοντας ότι ζούμε το τέλος της παγκοσμιοποίησης που σφράγισε τρεις δεκαετίες ιστορίας και χαρακτηρίστηκε από την επέκταση της φιλελεύθερης διεθνούς τάξης, από τη διάδοση της δημοκρατίας, της ελευθερίας, των ανοιχτών συνόρων, των ανεμπόδιστων οικονομικών συναλλαγών.
Όμως ποιος τα αποφάσισε όλα αυτά και σε ποιό “λαϊκό δικαστήριο“ κρίθηκε οριστικά και τελεσίδικα το τέλος του δυτικού πολιτισμού, το σπουδαιότερο επίτευγμα της ανθρώπινης σκέψης και λογικής ; Ποιό διαταραγμένο μυαλό και ποιος παρανοϊκός ηγέτης αποφάσισε ότι ο κόσμος από εδώ και στο εξής είναι αναγκασμένος να ζει με τους νόμους της ζούγκλας και ότι ο κάθε λαός είναι αναγκασμένος να ζει σε ένα κόσμο όπου καταργήθηκαν και οι τελευταίες ψευδαισθήσεις. Ότι υπάρχει έστω μια στοιχειώδης δικαιοσύνη, ένα σύστημα νόμων, αρχών και κανόνων γραπτών και άγραφων που προστατεύουν τους αδύναμους από διαβολικούς και μισαλλόδοξους ηγεμόνες που περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθούν και να αρπάξουν εδάφη και να σφετεριστούν κυριαρχικά δικαιώματα ελεύθερων και ανεξάρτητων κρατών ; Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι “πόλεμος εναντίον του ελεύθερου κόσμου” όπως είχε δηλώσει ο πρώην Γερμανός Καγκελάριος Σόλτς από τις πρώτες μέρες της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Και δυστυχώς ο ελεύθερος κόσμος πλήττεται περισσότερο σήμερα εκ των έσω με την εκλογή ενός Αμερικανού προέδρου που αποφάσισε να αποσύρει την πλουσιότερη και ισχυρότερη δημοκρατία του κόσμου από το ρόλο του υπερασπιστή της δημοκρατίας. Kαι ο οποίος δεν κρύβει την απέχθειά του για τη φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, το κράτος δικαίου. Αδιαφορεί για τα κυριαρχικά δικαιώματα ελεύθερων και ανεξάρτητων κρατών, βλέπει τις διεθνείς σχέσεις σαν ένα παιχνίδι όπου όλοι οι κανόνες διεθνούς δικαίου έχουν καταργηθεί και τα πάντα εξαρτώνται από το δίκαιο του ισχυρότερου. Σε αυτόν τον κόσμο που έχει ξημερώσει η Ευρώπη, το σπουδαιότερο επίτευγμα του δυτικού πολιτισμού έχει μείνει μόνη της για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία και τη φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων απέναντι στις δυνάμεις του αυταρχισμού και της νέας απολυταρχίας που εξαπλώνονται στον κόσμο. Και η Ευρώπη οφείλει να αμυνθεί γιατί οι λαοί της ουδέποτε αποφάσισαν να θυσιάσουν το κεκτημένο της μεταπολεμικής ειρήνης, της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της ευημερίας, της ασφάλειας και της σταθερότητας.