Η ζωή εκεί έξω είναι κόλαση !

Η τραγωδία της Χίου με τους 15 νεκρούς μετανάστες ήρθε να μας θυμίσει ότι το μεταναστευτικό πρόβλημα παραμένει άλυτο και συνεχίζει να δοκιμάζει τις δημοκρατικές και ανοιχτές κοινωνίες της Ευρώπης, ελπίζοντας πως η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική μετανάστευσης και ασύλου που θα αρχίσει να εφαρμόζεται από το καλοκαίρι θα λύσει το πρόβλημα.
Το κυρίαρχο δόγμα είναι η αυστηροποίηση των μέτρων για την υποδοχή μεταναστών σε συνδυασμό με την αποτελεσματικότερη φύλαξη των συνόρων. Αποτελεσματικότερη φύλαξη των συνόρων όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να βυθίζουμε τις βάρκες και να πνίγουμε τους ανθρώπους οι οποίοι εκτοπισμένοι από τις εστίες τους επιβιβάζονται σε αυτές αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Η Λαμπεντούζα αποτελεί ηθικό στίγμα στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Είναι πασιφανές ότι η μεταναστευτική πίεση είναι άμεση συνέπεια των πολλών συγκρούσεων στη γειτονιά μας στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, συγκρούσεις που επί πολλά χρόνια θεωρούσαμε ότι δεν θα μας επηρέαζαν. Τα στοιχεία διαψεύδουν όλους αυτούς τους ισχυρισμούς. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες το 2024 123 εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίστηκαν βίαια από τις εστίες τους. Το μεταναστευτικό πρόβλημα όμως χαρακτηρίζει μια μεγάλη αντίφαση. Πρόκειται για ένα δίλημμα που αντιμετωπίζει ολόκληρη η Ευρώπη. Την ώρα που τα περισσότερα κράτη στην Ευρώπη παίρνουν ολοένα και πιο αυστηρότερα μέτρα για να εμποδίσουν την έλευση μεταναστών, η ευρωπαϊκή οικονομία χρειάζεται ένα εκατομμύριο ξένους εργαζόμενους ετησίως λόγω της μείωσης του πληθυσμού που μπορεί να εργαστεί.
Σοβαρές ελλείψεις σε εργατικό δυναμικό σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας αντιμετωπίζει και η Ελλάδα. Ωστόσο την ατζέντα στη μεταναστευτική πολιτική την καθορίζουν η ακραία ρητορική της κυβέρνησης και οι ακροδεξιές και ξενοφοβικές φωνές των κομμάτων της αντισυστημικής αντιπολίτευσης. Η κυβέρνηση με την πολιτική που ακολουθεί στο μεταναστευτικό ανταγωνίζεται τα κόμματα της ακροδεξιάς πιστεύοντας ότι έτσι θα περιορίσει τα ποσοστά τους στις εκλογές.
Στην τραγωδία της Χίου στήθηκε μια ολόκληρη πολιτική αντιπαράθεση. Με τον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη να αφήνει αιχμές για τα κόμματα της αντιπολίτευσης θέτοντας το δίλημμα “με το Λιμενικό ή με τους δουλέμπορους” και προσπερνώντας με απίστευτο κυνισμό το γεγονός του θανάτου μικρών παιδιών και εγκύων γυναικών λίγα μέτρα από το λιμάνι της Χίου. Την ίδια ώρα ο αρχηγός του κόμματος της “Ελληνικής Λύσης” ασκούσε κριτική στην κυβέρνηση και τον υπουργό γιατί δεν ήταν περισσότερο σκληρός με τους μετανάστες. « “Αλτ! Τις ει;” και μπουμπουνάς!» δήλωσε από το βήμα της Βουλής ο κ. Βελόπουλος, δήλωση που ερμηνεύτηκε ως προτροπή σε πυροβολισμό όσων επιχειρούν να προσέλθουν παράνομα στη χώρα. Το ρεπερτόριο της ξενοφοβικής λαϊκιστικής ακροδεξιάς που εργαλειοποιεί το μεταναστευτικό προς άγραν ψήφων, αλήθεια τι σχέση έχει με την παράδοση, τον πολιτισμό και τις αξίες της χώρας μας ; Η ακροδεξιά έχει τον ίδιο κώδικα επικοινωνίας, είτε ασκεί, είτε οχι κυβερνητικά καθήκοντα. Όμως ηθικοπλαστικά διλήμματα του τύπου “με το Λιμενικό ή με τους διακινητές”, συναντούμε μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα όπου κατασκευάζονται εσωτερικοί εχθροί για να δικαιολογηθούν σκληρά μέτρα καταστολής. Οι δημοκρατίες είναι επιφορτισμένες με μια διπλή αποστολή.
Την αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων αλλά και την διάσωση ανθρώπων που η ζωή τους απειλείται από κυκλώματα δουλεμπόρων και άλλες μάστιγες !
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε αυτή την αποστολή πρωταγωνιστούν με αυτοθυσία οι άνδρες του Λιμενικού Σώματος όπως περίτρανα έχουν αποδείξει με την μεγάλη προσφυγική κρίση το 2016, προσπάθεια που έτυχε διεθνούς αναγνώρισης. Εμείς στην Ελλάδα γνωρίζουμε ότι η δουλειά του Λιμενικού είναι να διασώζει ανθρώπους που κινδυνεύουν από κυκλώματα διακινητών και δουλεμπόρων και όχι να βουλιάζει βάρκες με μετανάστες όπως υπαινίσσονται κάποιοι στην Αριστερά.
Όμως με τέτοιες τραγωδίες και με υπουργούς που “στρατιωτικοποιούν” τη μετανάστευση, με μια ρητορική που αδιαφορεί για το ανθρώπινο στοιχείο της μετανάστευσης, κινδυνεύει να αμαυρωθεί η φήμη της χώρας στο εξωτερικό. Ας το προσέξει αυτό η κυβέρνηση του φιλελεύθερου ευρωπαϊστή Κυριάκου Μητσοτάκη που δεν θέλει να έχει σχέσεις με τα άκρα. Δεν ξέρω πώς αντιμετωπίζουν οι άλλες χώρες το μεταναστευτικό πρόβλημα και την ανάγκη για αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων, αλλά η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να συνηθίσει την εικόνα με νεκρούς ανθρώπους στις ακτές της όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δεν είναι “εισβολείς” όπως θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε η κυρία Καρυστιανού.
Πρόκειται για κατατρεγμένους ανθρώπους που αναζητούν μια καλύτερη ζωή. Γνωρίζουμε ότι η ζωή εκεί έξω από τα σύνορα είναι κόλαση και φυσικά είναι αδύνατον να σηκώσει μόνη η Ελλάδα στους ώμους της όλη τη δυστυχία του κόσμου. Άλλο πράγμα όμως είναι η αυστηροποίηση των μέτρων για τη μετανάστευση και το άσυλο και εντελώς άλλο οι τραγωδίες με θύματα κατατρεγμένους ανθρώπους. Οφείλουμε να τα ξεχωρίζουμε αυτά.

Χρήστος Αλεξανδρής