Πάσχα το Ελληνικό

Σε λίγο θα μυρίσουν οι ναοί βάγια και ανθισμένη πασχαλιά. 
Τρια πράγματα σηματοδοτούν τη γοητεία του Ελληνικού Πάσχα. 
1.    Στην Αναστάσιμη Εκκλησιαστική Λειτουργία με πάθος, ίσως χωρίς αρμονία ψάλλεται το «Χριστός Ανέστη». Διαβάζει στη συνέχεια ο παπάς «Νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες ευφρανθείτε» και μεις το εκλαμβάνουμε περισσότερο μήνυμα για το στομάχι και όχι για την καρδιά. 
    Ο αμνός «ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» μας οδηγεί στον … σουβλιστό αμνό και το καλό φαγοπότι. 
    Όσο για το «φιλί του Πάσχα» ας είναι ερωτικό, συγχωρεμένο είναι !! 
2.    Το δεύτερο χαρακτηριστικό του Ελλ. Πάσχα είναι η Άνοιξη μέσα στην οποία το γιορτάζουμε. Την άνοιξη βλέπουμε χειροπιαστό το αναστάσιμο θαύμα. Γη και Ουρανός λάμπουν, ευωδιάζουν, φαντάζουν. 
    Ο άγγελος που «κύλισε τη ταφόπετρα», οι μυροφόρες που πρωτογνώρισαν τον Κύριο όλα παραδείσια. Εννοείται ότι όλα αυτά συγκινούν τους έχοντας την αναγκαία προδιάθεση και δεν είναι πεζοί και κακόπιστοι. 
3.    Το τρίτο χαρακτηριστικό είναι τα κόκκινα αυγά, τα οποία τώρα τελευταία τα ανακατεύουμε με κίτρινα, πράσινα, γαλάζια κλπ. Για μας τους παλιότερους θα πω, πως τίποτα δεν ήταν ομορφότερο από τα κόκκινα αυγά. 
    Είχαν και αυτά τα ψεγάδια τους ! Άλλοτε μουντά, άλλοτε ξεθωριασμένα, σηματοδοτούσαν τα μέτρια ή αποτυχημένα έργα του ανθρώπου για δημιουργία. 
    Τα θυμάμαι καλογυαλισμένα μέσα στην πιατέλα, το τσούγκρισμα. Στη συνέχεια τρώγοντάς τα ήταν σαν να δοκίμαζα την ίδια την απόλαυση. 
    Σκέφτηκα να μην γράψω στο κείμενο τούτο κάτι για τη Μαγδαληνή που έκλαιγε για το χαμό του «Κυρίου». Όμως η γραφίδα μου δεν  υπάκουσε. Τη βλέπω να σκύβει στον τάφο για να δει που έβαλαν τον «Κύριο». Βλέπει τους αγγέλους και πίσω τον Κύριο που σπεύδει να τον αγκαλιάσει και αυτός σταματάει την ορμή της με το «μη μου άπτου», μη μ’ αγγίζεις. 
    Τι λες και συ αναγνώστη . θα μας αφήσει το κοκορέτσι, η μαγειρίτσα, το σουβλιστό αρνί έστω και για μια στιγμή, η ψυχή μας ν’ αγγίξει το νόημα του Πάσχα;