Σχολιάζοντας την επικαιρότητα: Το στολίδι μου

Γράφει ο Χρήστος Τσουράκης

Γλυκόπικρή μου μοναξιά, έλα να σου γνωρίσω
τους φίλους μου, που διάλεγα μαζί τους για να ζήσω.
Έλα να δεις, πως μοίραζα αγάπη κάθε μέρα
και τώρα που χρειάζομαι δεν βρίσκω καλημέρα.

Μονάχα συ μ’ αγάπησες και βρέθηκες σιμά μου
και από τότε κολλητή,  μου ’γινες και σκιά μου.
Τώρα μου στέκεις δίπλα μου θλιμμένη και κοιτάζεις
δεν απαντάς, δε μου γελάς, ούτε και μ’ αγκαλιάζεις.

Στο δρόμο βγαίνουμε μαζί, μες την πολυκοσμία,
νιώθω κοντά σου ήρεμος, μα όχι κι ευτυχία.
Και στις γιορτές ευγενικά σε διώχνω για να φύγεις
και εσύ με μίσος στη καρδιά μια μαχαιριά μου μπήγεις.

Κι όταν το πηλοφόρι μου χτίζει βουβά το στίχο,
γίνεσαι τότε ποιο σκληρή κι απ’ του μπετόν τον τοίχο.
Μα σου ’χω υποχρέωση είσαι εμπιστοσύνης,
ακούς, μαζεύεις μυστικά, κι όμως ποτέ δε δίνεις.
Ούτε και μου αντιμιλάς, ακόμα κι αν σε βρίζω
κι όταν μου φεύγεις μοναξιά, τρέχω και σ’ εμποδίζω.
Πάει καιρός την πόρτα σου που άνοιξα και μπήκα
κι όμως  από τα χείλη σου δεν άκουσα μια γλύκα.

Με σένα φεύγουν τα πουλιά και δεν μου τιτιβίζουν.
Τ’ άνθη μου γίνανε μαβιά και μοναξιά μυρίζουν.
Κι απ’ το κρασί μου το ξινό πίνω και δε με πιάνει
Τρώγω ψωμί κι είναι πικρό κι ήτανε παντεσπάνι.
Ως και τα κόκκινα τ’ αυγά δεν τα τσουγκρίζω μ’ άλλον
Αλλά με το κεφάλι μου που ’χει γρανίτη κάλον. 

Και το γαλάζιο τ’ ουρανού κάθε που τ’ ατενίζω
το βλέπω με τα μάτια σου θολότερο και γκρίζο.
Τα χρόνια με γεράσανε μου κλέψανε το θάρρος
κι οι πλάτες μου σκεβρώσανε απ’ τις σιωπής το βάρος.

Ανάθεμα σε μοναξιά, μου κόλλησες σαν στρείδι
και μου ’γινες στη φορεσιά το μόνο μου στολίδι.   
 
Απ’ το βιβλίο «Εν τη Ρίμα του Λόγου» διασκ/νο.
 Λαμία 10/04/2026