Είμαστε όλοι αγανακτισμένοι

του συνεργάτη μας
Φοίβος Ιωσήφ

Όλα τα πράγματα  έχουν ένα όριο. Η ντροπή του κυρίου Μητσοτάκη δεν έχει κανένα.. Πήγαμε στην περιοχή της Γραβιάς στις 19. Ιανουαρίου ενεστώτος έτους και τα διαπιστώσαμε όλα ιδίοις όμασιν. Ξεδιαντροπιά και ξετσιπωσιά. Ώρα 16.00 το απόγευμα εν μέσω νεφών και χιόνος. Πυκνό χιόνι, όχι απλές νιφάδες και οι Caterpillar  D9 εκεί, μαζί με τους εκσκαφείς  JCB Jcb 535-125 Diesel, να προσπαθούν να κατεβάσουν το βουνό και να γίνει το συντομώτερον  αυτοκινητόδρομος  μέχρι την Άμφισσα. Κοτζάμ κοτρώνες φορτώνονταν στα φορτηγά Mercedes και ΜΑΝ ψηλά από τις υπόρειες  του βουνού, μία απροσεξία και ο οδηγός του φορτηγού  θα έφτανε κάτω στον δρόμο μας μαζί με εμάς από κάτω πλευρά.
Όπου φύγει-φύγει λοιπόν γιατί ο καιρός ακόμη αγρίευε. Σκέφτηκα τους καυμένους τους εργάτες, τους μηχανικούς και χειριστές των μηχανημάτων.  Αυτοί εκεί, ακλόνητοι να κατεβάσουν το βουνό για να προχωρήσει το έργο, να ολοκληρωθεί το συντομώτερο ο δρόμος, να φτάνεις πιο γρήγορα στην Άμφισσα. Γιατί παρακαλώ, κι αν πας μισή ώρα αργότερα και ο χειριστής βρεθεί λίγο νωρίτερα μπροστά στο τζάκι του σπίτι του, τι έγινε δηλαδή. Εκατοντάδες χρόνια πηγαίνουμε στην Άμφισσα γιαβάς-γιαβάς. Έτσι μάθαμε κι έτσι θα πεθάνουμε, μπροστά στα τζάκια μας και μέσα στις καμιλό κουβέρτες μας. Ε, όχι να πεθάνουμε κι απάνω στα κατσάβραχα  επειδή έτσι το θέλει ο κ. Μητσοτάκης. Άντε από εκεί καϋμένε και σε είχα και για σοβαρό. Πήγαινε από δώ, που θα πάς δηλαδή θέλοντας και μη στις επόμενες εκλογές. Τότε να δείς πόση αύξηση θα έχει τους χειμερινούς μήνες το λουκάνικο Καρπενησίου με μπόλικο πράσο!  Λίγο κόκκινο κρασί και μεσημεριανός ύπνος με την γυναίκα μας μέχρι αργά το απόγευμα. Τέλος οι θηριωδίες με τις αούτομπαν, τα γεφύρια και τα τούνελ διπλής κατεύθυνσης. Τέλος και του Θεού η δόξα και η αρχή των πτωχεύσεων για τους εργολάβους και τους εμπειροτέχνες.
Πολύ φοβάμαι ότι με τον σημερινό πρωθυπουργό θα καταλήξουμε να κατασκευάζουμε καινούρια λιμάνια και μεγαλύτερα τούνελ από αυτά των Τεμπών και του Ασπρονερίου. Νισάφι, υπάρχει και κάποιο όριο στα τσιμέντα και στις ασφαλτοστρώσεις
Εγώ όταν είδα αυτόν τον ορυμαγδό οδικών εργασιών στην περιοχή της Γραβιάς σκέφτηκα το ένδοξο παρελθόν της εποχής του Andreas με τα λουκέτα των εργοστασίων και τους ατελείωτους νεκρούς  στο πέταλο του Μαλιακού κατά τις χαρούμενες γιορτές  των Χριστιανών το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. Μέρες δόξας των γραφείων κηδειών και της αύξησης των μισθών του Δημοσίου. Μακάρι να ξαναγυρνούσαμε σε τέτοιες ένδοξες μέρες.
Για να μην  σας τα πολυλογώ, πήραμε στροφή και γυρίσαμε να πάμε σπίτι μας όλοι αγανακτισμένοι από την παγωνιά και το ξύλιασμα των χεριών των εργαζομένων στη κατασκευή του νέου αυτοκινητόδρομου από την Λαμία με προορισμό την Ναύπακτο. Ούτε θέλω να ξαναδώ αυτό το αίσχος του άνδρα μακριά από την ζεστή αγκαλιά της εριτίμου συζύγου του. Με τον Μητσοτάκη θα χωρίσουμε και τις γυναίκες από τους άντρες τους.
Κύριε Μητσοτάκη παραιτηθείτε σήμερα κιόλας, σώστε την υπόληψή σας και τα ξευγάρια από τα διαζύγια.