ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ - Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Γράφει ο Ηλίας Σπυρόπουλος
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός

Αφορμή να ασχοληθώ με το μεγάλο μας ποιητή Γεώργιο Δροσίνη, έλαβα από μακροσκελές άρθρο αθηναϊκής εφημερίδας αποκλειστικά αφιερωμένο στο σπουδαίο αυτό πνευματικό άνθρωπο. Σ’ αυτόν τον ανεπανάληπτο συγγραφέα, ποιητή, δημοσιογράφο που γεννήθηκε το 1859 και πέθανε το 1951.

Λάτρευα την ποίηση του Δροσίνη από μαθητάκος του Δημοτικού και αργότερα ως εκπαιδευτικός προσπαθούσα να μεταδώσω στους μαθητές μου αυτή την αγάπη που έτρεφα για τη μεγάλη αυτή πνευματική μορφή.

Εκείνο ιδιαίτερα που θέλω να καταθέσω είναι ότι όταν δίδασκα στους μαθητές μου το ποίημα ΧΩΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟ, πραγματικά συγκλονισμένος δάκρυζα και τη συγκίνησή μου αυτή τη μετέδιδα και στα παιδιά.

Και επί τη ευκαιρία της κατάθεσης αυτών των λίγων σκέψεών μου θα παρακαλούσα της εφημερίδας μας εάν το επιτρέπει ο χώρος της, να δημοσιεύσει το ποίημα αυτό, που αποτελεί ίσως, ότι το καλύτερο έχει γραφεί για τούτον τον ευλογημένο, αλλά και πολλές πολλές φορές παρεξηγημένο τόπο μας από μας τους ίδιους, την ΕΛΛΑΔΙΤΣΑ ΜΑΣ όπως την αποκαλούν οι ξενιτεμένοι μας. Ας το έχουμε αυτό το ποίημα όλοι μας ως όραμα και παρακαταθήκη.

Τώρα που θα φύγω και θα πάω στα ξένα
και θα ζούμε μήνες, χρόνους, χωρισμένοι,
άφησε να πάρω κάτι κι από σένα,
γαλανή πατρίδα πολυαγαπημένη,
άφησε μαζί μου φυλαχτό να πάρω
για την κάθε λύπη κάθε τι κακό,
φυλαχτό από αρρώστια, φυλαχτό από Χάρο,
μόνο λίγο χώμα, χώμα ελληνικό.

Χώμα δροσισμένο με νυχτιάς αγέρι,
χώμα βαφτισμένο με βροχή του Μάη,
χώμα μυρισμένο απ’ το καλοκαίρι,
χώμα ευλογημένο, χώμα που γεννάει
μόνο με της Πούλιας την ουράνια χάρη,
μόνο με του ήλιου τα θερμά φιλιά,
το μοσχάτο κλήμα το ξανθό σιτάρι,
τη χλωρή τη δάφνη, την πικρήν ελιά.

Χώμα τιμημένο, που ’χουν ανασκάψει
για να θεμελιώσουν έναν Παρθενώνα,
χώμα δοξασμένο, που ’χουν ροδοβάψει
αίματα στο Σούλι και στο Μαραθώνα,
χώμα π’ χει θάψει λείψαν’ αγιασμένα
απ’ το Μεσολόγγι κι από τα Ψαρά
χώμα που θα φέρνει στον μικρόν εμένα
θάρρος, περηφάνια, δόξα και χαρά.

Θα σε κρεμάσω φυλαχτό στα στήθια,
κι όταν η καρδιά μου φυλαχτό σε βάλει
από σε θα παίρνει δύναμη βοήθεια,
μην την ξεπλανέψουν άλλα, ξένα κάλλη.
Η δική σου η χάρη θα με δυναμώνει,
κι όπου κι αν γυρίσω, κι όπου κι αν σταθώ

συ θε να μου δίνεις μια λαχτάρα μόνη,
πότε στην Ελλάδα πίσω θε να ’ρθώ.

Κι αν το ριζικό μου –έρημο και μαύρο-
μου ’γραψε να φύγω και να μη γυρίσω,
το στερνό συγχώριο εις εσένα θάβρω,
το στερνό φιλί μου θε να σου χαρίσω.

Έτσι κι αν σε ξένα χώματα πεθάνω,
και το ξένο μνήμα θάναι πιο γλυκό
σα θαφτείς μαζί μου στην καρδιά μου επάνω,

χώμα αγαπημένο, χώμα ελληνικό.